Dag van de bloggers

Mijn hoofd bonkte van de niet echt onzachte aanraking met zijn hand en als in een reflex hield ik mijn ogen gesloten in de hoop dat de stekende pijn daarmee snel zou verminderen. Het leek te helpen.

“Begroet jij al je vrienden zo wanneer je ze voor de eerste keer ziet “ vroeg ik al glimlachend en probeerde hem zo wat meer op zijn gemak te stellen. Hij was intussen wat rood aangelopen en zat duidelijk met het voorval verveeld.

"Alleen als hun gezicht mij niet meteen aanstaat" repliceerde hij en knipoogde plagend om mij te bevestigen dat hij het niet meende.

“ Ik had nooit gedacht dat we deze zo vroeg op de avond nodig hadden” en ik wees naar de fles in mijn rugzak. Het was een ijskoude fles Bollinger Champagne, ROZE Bollinger Champagne. Ik drukte het lichaam van de fles tegen mijn ooglid en genoot van het ontzwellende effect dat het meteen teweegbracht.

Fresco lachte om het schouwspel en het moment van zijn eigenaardige handdruk leek eeuwen geleden.

“Nog een geluk dat ik je beide ogen niet geraakt heb of je kon deze er meteen ook tegenhouden” en hij haalde op zijn beurt ook een fles roze Bollinger Champagne uit zijn rugzak. We schoten beiden in de lach. Dat heb je wanneer je elkaar denkt te kennen. Dan weet je wat voor lekkers de andere graag drinkt. Al moet ik toegeven dat hij met roze champagne absoluut geen berekend risico nam.

“Gaan we meteen onze opgebouwde reserve van 4 flessen champagne op één avond halveren of gaan we het spreiden over 4 afspraakjes ?” vroeg hij.

“Hangt er van af…als ik er een goed gevoel bij heb dan wil ik er gerust vier avonden over doen, als het tegenvalt dan toeter ik ze straks alle 4 in één keer leeg en dan blijft het bij deze eene keer maar dan hebben we er meteen een goed moment aan over gehouden.” grapte ik terug.

Het voelde goed aan dat we meteen volledig onszelf konden zijn. Zijn droge humor diende steeds weer als voedingsbodem voor een van mijn gevatte antwoorden. Onwennigheid leek ons heel even volledig vreemd.

Ik plaatste de fles Bollinger weer naast mij neer omdat mijn oog intussen geheel gevoelloos was geworden van de koude. Maar ze had haar effect niet gemist.

“Met je dik oog was je knapper hoor” plaagde hij mij.

“Ik heb toch liever dat je aan dit oog went “ plaagde ik hem terug , “Want als het meevalt ga je er nog lang moeten op kijken.”

Heel even leek het alsof hij niet meteen een gevat antwoord klaar had. We genoten allebei.

“Tijd voor cadeautjes !!“ riep ik haast als een kind dat op de ochtend van Sinterklaas na een nacht lang nagelbijten eindelijk de trap afstormt en een heel pak cadeautjes en lekkers ziet liggen.

(wordt vervolgd)

“Onder de maan schuift de lange rivier,

over de lange rivier schuift moede de maan

onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee”

Ik las het gedichtje van Paul Van Ostaijen keer op keer. Dat doe ik telkens ik mij aan de oevers van de Leie neervlei en vanop de Graslei dromerig voor mij uit zit te kijken.

Het was een van de eerste warme avonden van de jonge lente en de meeste mensen genoten dan ook met volle teugen. Het was alsof heel Gent naar deze heuglijke avond had uitgekeken.

Een jongeling dolde wat met zijn hond en liet hem allerlei kunstjes doen , aanschouwd door een select publiek van jongeren, ouderen, politiemensen en een horde fotograferende Japanners.  Iets verderop een groepje studenten, die voor even de duffe koten achterwege hadden gelaten en zich knus nestelden op de straatstenen, met tussen hen in het begin van wat later zou uitgroeien tot een hele reeks lege Jupiler blikjes, die ook al dienst deden als asbak. Achter hen , een imitatie van John Lennon. De liedjes knallen keihard door zijn boxen en boven zijn hoofd houdt hij een stuk karton met daarop “ Het einde is nabij , Alleen God kan ons redden”.

Terwijl ik nog eens diep inademde passeerde een walm van een vers gerolde joint mijn neusgaten. Het maakte er de sfeer alleen maar leuker op en zorgde voor de o zo typische Graslei-sfeer.

Het deed mij hunkeren naar een sigaret. Uit het voorste tasje van mijn rugzak haalde ik mijn pakje roltabak. Met de grootste moeite van de wereld had ik een kwatier later iets wat in de verste verte niet op een zelfgerolde sigaret leek, maar je kon het roken , en dat is nu eenmaal de essentie van een sigaret. “Essentie boven schoonheid” mompelde ik stilletjes en stak de sigaret aan.

De tabak smeulde en de geur sijpelde weer langzaam mijn neusgaten binnen. Ik sloot mijn ogen om nog intenser te kunnen genieten.

Tot plots de geur verdreven werd door een zwoel, zomers en zeer fris riekend parfum. Het gaf me een koude rilling en ik draaide me snel om om te kunnen lokaliseren waar die geur vandaan kwam.

Op dat moment stak hij net zijn handen naar mij uit om op mijn schouder te tikken. Ik sloeg met mijn voorhoofd pardoes tegen zijn handen aan.

“Ow sorry… ik ben Fresco. Jij bent Pj veronderstel ik”

(wordt vervolgd)

Onlangs kreeg ik van Didier de vraag wanneer ik eens een verhaaltje ging schrijven "When Pj met Fresco".

Ik geef toe...ik heb in mijn hoofd al heeeel veel verhaaltjes geschreven over Fresco en dus vond ik het is geen slecht idee om er ook eens werk van te maken.

Het is een soort van komkommerweek in mijn leven en zowel door gebrek aan tijd als door een gebrek aan relevante informatie stond hier de voorbije dagen niets, rien de knots, nul , zero...Bovendien is het deze week feest voor echte mannen. Let's play soccer dear en is dinsdag en woensdag weer feestdag voor al wie zich onderwerpt aan de macht van Koning Voetbal.

Gisteren was er Champions league met AC Milan - FC Barcelona en vanavond is er Arsenal - Villareal. En dan zou ik haast lyrisch gaan bloggen over de fluwelen baltoetsen van Ronaldinho of over de arendsblik van Paolo Maldini, maar ik vrees dat daar op deze blog niet echt een publiek voor te vinden is. Vrijdag is er dan ook nog eens de topper Anderlecht - Standard met niets minder dan de titel als inzet en ook daar zou ik u uitvoerig over bebloggen.

Voorlopig dus niets van dat alles. In ruil krijgt u van mij weer wat kortverhaal-time. Een FICTIEF verhaal, laat dat duidelijk zijn want Fresco en ik hebben elkaar (nog) nooit ontmoet. Wel is hij een vaste waarde geworden in mijn leven een zoals ik hem al eerder dichtgewijs toedichtte, een soort van drug waar ik steeds harder aan verslaafd geraak. In hoeveel stukken ik een verhaal ga schrijven weet ik niet want zoals u weet bereid ik niets voor en laat ik op het moment de verbeelding spelen.

Het eerste stukje lees je zo dadelijk. En zo lang Fresco er geen probleem van maakt dat hij als protagonist in dit stuk wordt opgevoerd zal u dus enkele dagen kunnen genieten van ..." When Pj met Fresco"

Mister Love Everyone 2006 is geworden...Iongbloed Michael !

De woorden waren amper uitgesproken of in ons kamp klonk luid geschreeuw en gejuich en vloeiden de eerste traantjes , de opluchting na een periode van stress was dan ook heel erg groot.We hadden waar we voor gekomen waren, een mister in onze rangen. En dat deed deugd, dat DOET deugd, en dat zal het nog een heel jaar lang doen .En volgend jaar zal dus onze Michael op de posters pronken, op de flyers staan en uiteraard ook jureren wanneer zijn opvolger bekendgemaakt wordt. Maar laten we eerst eens 365 dagen lang genieten van dit memorabel jaar.

Memorabel was het weekend in elk geval. Voor het eerst in mijn bijna 30-jarige bestaan heb ik het in Love Everyone volgehouden tot de deuren sloten.

Het had iets raar om zo om 07.00 uur ’s morgens Gent eens van de andere kant binnen te rijden. Normaal gezien bevind ik mij op dat vroege uur op de autostrade richting werk of lig ik nog in mijn bed als het weekend is.De straten verlaten en stil, en bij het thuiskomen zat mijn weekendeditie van De Standaard al in mijn bus. Tot nu ben ik er nog niet aan toegekomen te lezen wat er ook daadwerkelijk van nieuws in staat.

.Terwijl het buiten licht werd, de vogels begonnen te fluiten en de eerste kinderen zich al spelenderwijs kwamen vermaken in het parkje onder mijn raam, ontrolde F zijn slaapmatje en nestelde L zich knus onder de dons van mijn tweepersoonsbed. F. kon het nog opbrengen om een paar, onbeantwoordde, sms’jes te sturen naar zijn Tetsy maar voor L en mij was de roep van de slaap te sterk en vielen we als een blok in slaap.We werden een eerste keer gewekt om 13.15 uur toen mijn gsm een eerste keer afging. De 5 gemiste oproepen op F zijn gsm waren aan ons gehoor voorbijgegaan en L moest het al helemaal zonder iets doen. Maar al gauw sliepen we weer. Om 17.30 deden we een nieuwe poging om op te staan. Helaas, ik was de enige die daar een beetje in geslaagd ben. Een beetje maar want nog geen half uur later dook ik opnieuw onder de lakens.

Volgende poging: 21.00 uur . De enige manier om ons uit bed te krijgen was het vooruitzicht van frietjes als ‘ontbijt’. En zo komt het dat de enige uitstap die we die dag/avond maakten , de trip was van mijn huis naar het frituur bij Sint Jacobs en terug.Vanuit onze luie zetel keken we daarna toe hoe Tanja Dexters net niet de allerbeste was in de grote finale van Fear Factor en nog even later keken we zen drietjes vanuit mijn bed naar “Crash”.Om zo om 01.30 uur opnieuw de slaap te verwelkomen en voor de tweede opeenvolgende nacht met zen drietjes in slaap te vallen.

Deze ochtend om 08.15 kwam er dan abrupt een einde aan onze slaapmarathon omdat F zo nodig moet gaan werken op Pasen.

Maar ach...een Mister onder mijn vrienden, een avondje weg met mijn broertje en enkele vrienden, vingertoppengeknuffel en een slaapmarathon... Het is een van de beste Pasens ooit geweest .

Ik heb hem zelf in het leven geroepen en dus moet ik die traditie met man en macht verdedigen.

Vandaag is dus de tweede dag van de bloggers. Zet uzelf en uw blog vandaag dus maar eens extra in de bloemetjes, breng een ode aan uw blog, vier hem ( of haar ) want dit is jullie feestdag.

Laat het mij zeker weten en roep op jullie blog op om deze dag nog meer dan ooit de dag van ons, dag van de bloggers te maken !

Aan alle bloggers ...prettige feestdag !

Beste bloggers ( u mag dit gerust op zijn Paul De Leeuw's uitspreken ),Er is van alles wel een dag , de dag van het water, de dag van de aarde, de dag van de dag ( 13 april) enz. En omdat het op deze laatste de traditie is dat je eens iets anders doet ben ik maar begonnen met een blog. Ik wil vanaf vandaag ook een "Dag van de bloggers" dus sluit je maar aan , uit sympathie. Wat u terugvind op de "Dag van de Bloggers-blog, is veelzijdig. Artikels die ik ook schrijf voor www.gay2day.be en schrijf ook voor gent.blogt.be.Maar vermits dit mijn blog-ontmaagding is weet ik nog niet waar ik zal terechtkomen. Ik wil wel de gelukkigste werknemer van 2005 worden, dus daar kan je mij wel bij helpen. Prettige feestdag beste bloggers !Pj

Hiermee begon het allemaal. Precies één jaar geleden. Met dit simpele tekstje beleefde ik inderdaad mijn blogontmaagding.

Intussen ben ik uitgegroeid tot een echte blogslet.De ontmaagding smaakte naar meer en intussen hebben mijn blog en ik tal van avontuurtjes beleefd en die ook met anderen gedeeld. Ja je kan het onderbrengen onder groepsex op openbare zedenschennis.

Oorspronkelijk was het enorm zoeken naar wat hier allemaal te lezen zou zijn. Vaste rubrieken, artikels die ik toen ook nog voor Gay2Day schreef of voor Gent.blogt, kleine niemendalletjes. De blog van een jaar geleden lijkt in de verste verte niet meer op de blog van vandaag.

We zijn dus exact 365 dagen verder. Mijn blog en ik waren al samen toen er van Sean Prescot Federline ( de kleine van Britney) nog geen sprake was, zaten op de eerste rij toen Johannes Paulus II op audiëntie ging bij God, keken met lede ogen toe hoe “eikes Ratzinger” met groot vertoon het kleinste land van de wereld gaat besturen, beleefden Rock Werchter langs de zijkant. We verwelkomden veel nieuwe mensen op deze blog zoals Johan, Elias, Erinyes, Occie, Fresco, Emiel, Saar, Mie Jolleke, Glenn , Unagi, Mezzumeurs, T-man …) maar namen ook afscheid van dierbaren ( Simon, Nadin …).

De buitenwereld maakte kennis met mijn Roommates nr 1, 2 en 3 , de spookhond Mich of met Robert en zijn Rita.

We zorgden samen voor diversiteit waar een openbare omroep nog is een puntje kan aan zuigen. Nieuws ( Habemus Papam), sport ( mannen en voetbal ) , cultuur ( Martens is hot ! ) , politiek, humor …alles kwam aan bod.

Dagvandebloggers werd de grootse liefde in mijn leven, die ik tot vandaag trouw ben gebleven, en hij mij ook. Ik kon hier alles kwijt en toonde vaak de binnenkant van mijn ziel, om dan de dag erna weer uit te pakken met absurditeiten ten voete uit.

Mochten ik en mijn blog één lichaam zijn, dan zou ik de buitenkant zijn, het vel over been, en mijn blog mijn vitale organen. Mochten mijn blog en ik een koppel zijn , dan gingen we nooit uit elkaar, dan beloofden we elkaar eeuwige trouw.

Mocht mijn blog benen hebben gehad , dan nam ik hem overal mee naartoe en gingen we samen pinten pakken op cafe.

Mijn blog heeft maar liefst 107 keer de menigte toegesproken. Niet al te veel dus maar dat komt omdat ik begin vorig jaar ook nog met Gay2Day opgezadeld zat en dus weinig tijd had hiervoor. Ook na de dood van mijn neefje hebben we ons even teruggetrokken in de anonimiteit om er daarna met hernieuwde moed tegenaan te gaan.

Sinds begin oktober vorig jaar zitten we dan op kruissnelheid. Intussen hebben 18.524 mensen met ons kennisgemaakt. Op amper een jaar tijd , en daar ben ik best fier op. Ok , het zijn nog geen Frescoiaanse aantallen maar dat deert mij niet).

De mensen vonden het ook altijd de moeite om te reageren op dit woordengespui. Pepino was op 14 april 2005 om 19u19m18sec. de allereerste om te reageren op het artikel “ Hoe zou het eigenlijk zijn met Ome Willem”.

ksEz was deze ochtend om 04u08m46sec voorlopig de laatste die hier iets neerpende. Hij deed dat op het artikel “De Afrekening : oproep ! “

Bepaalde zaken zijn mij bijgebleven en reken ik tot mijn persoonlijke hoogtepunten. Onder meer mijn kortverhaalweek met het verhaal van  Robert’s Valentijn heeft mij veel voldoening gebracht en heeft mij vooral aangezet om verder te blijven schrijven ( Fresco…laat uw nieuwsgierigheid maar al werken want er is nog meer werk op komst).

En ook op mijn gedichten kreeg ik lovende kritieken. Het is mijn manier van eerbetoon aan dingen die mij dierbaar zijn in het leven.

Zo dus ook mijn blog en ik wil hem dan ook gedichtsgewijs , in de bloemen zetten.

Hiep hiep hoera en lang zal je leven

Of zal ik je in de gloria als verjaardagslied geven

Mijn liefste blog, gefeliciteerd

Vandaag is speciaal en ik voel mij vereerd

Een jaartje geleden zag je hier het levenslicht

Oh nee, moet je gedacht hebben , mijn vader is een nicht

Van beebie en peuter over puber en jong adolescent

Die nicht heeft je toch maar opgevoed tot een echte stoere vent

In het begin zocht je je weg, en brabbelde je wartaal

“Hoe zou het zijn met Dagmar Liekens, en Ome Willem” wat was me dat allemaal

Nu heb je het al over Martens , en voetbal en pinten pakken op café

Je bent een man van de wereld , en bent met haast alles vlot mee

Je beleefde heel wat emoties, een lach, soms een traan

En in bepaalde stukken liet je je helemaal gaan

Op de rand van de sofa , of bij Betty op het terras

Eender waar ik heenging was ik blij dat je bij me was.

Je sprak een menigte toe vanop je cyberbalkon

En goochelde met woorden zoals alleen een reder dat kon

De massa op het plein voor je luisterde geboeid, muisstil

Maar soms bleef dat plein ook akelig leeg, kil

Na Fresco en Heidi, en Tom van het verkeer

Ben jij de vierde in rij die ik met een gedichtje vereer

Jij bent in mijn leven dan ook belangrijk en speciaal

En geen nood, eerst is goe vieren, en dan werken we aan ons volgend verhaal

Mijn blog en ik zullen uiteraard uitermate blij zijn voor jullie gelukwensen met deze eerste verjaardag.

Een speciale dank gaat in elk geval uit naar : Saar en Mie Jolleke, mijn ouders die dit volgen en naar mijn broertje