Dag van de bloggers

http://vokspoopoelie.wordpress.com/

Stephen King schreef ooit over “IT” , een bestseller werd het , een thriller van formaat. Mijn post van vandaag krijgt dezelfde titel mee maar het is hoogst onwaarschijnlijk dat mijn artikel even vaak zal gelezen worden dan het boek van Mr.King, laat staan dat het griezelgehalte even hoog is.

Mijn “IT” is iets, naar alle waarschijnlijkheid een klein knaagdier, dat nu al bijna 2 maanden mijn nachtrust gegijzeld houdt. Van het moment dat het licht in mijn kamer uitgaat, hoor je het ding rustig trippelen ergens boven mijn hoofd. Naar het hoe, wat, wie of waar heb ik nu al twee maand het gissen. Het trippelen, tot daar aan toe. Het is niet dat dat ding kilometers aflegt. Het heeft zelfs een vast traject. Het baant zich een weg naar de rechterbovenhoek van mijn kamer, net boven mijn hoofd. En dan begint de horror.Dat ding knaagt zich nu al twee maand een weg door een stuk afgebrokkelde muur, op weg naar de vrijheid moet het denken.

Een titanenwerk voor zo een klein iets maar, weer helaas, heeft het een bewonderenswaardig doorzettingsvermogen.Overdag, met de geluiden uit de onmiddelijke omgeving, is het zeker doenbaar, al hoor je ook dan af en toe het knaagconcert. Maar ’s nachts, wanneer de stad slaapt, dan gaat het geknaag “fortissimo”. Horendol word je ervan want bij momenten lijkt het geluid uit alle hoeken van de kamer te komen, zowel boven mijn hoofd als onder het bed. De stukjes losgeknaagd gips vallen als een regen van kleine steentjes op mijn houten vloer.

Naast de lawaaihinder is er ook het aspect van het “onbekende” dat tot slaapeloze nachten leidt. Wat als het ding er plots in slaagt om het maandenlange gezwoeg plots beloond te zien met de ultieme doorbraak, de weg naar de vrijheid. Stel dat het gewoon de zelfgegraven gand uitloopt en pardoes twee meter omlaag valt, recht op mijn hoofdkussen? Een ware nachtmerrie die werkelijkheid zou worden.

Zijn er dan geen oplossingen? Waarschijnlijk wel. Zo kan je het ding eerst vergiftigen (sorry voor de dierenvrienden onder ons). Maar om het gif te plaatsen moet je eerst het stuk ingestortte muur wegnemen, wat maakt dat de weg naar mijn kamer wagewijd open ligt. Niet alleen voor dat ding, maar misschien ook voor andere, grotere beesten, kan ook de regen binnen en wordt het een tochtgat om u tegen te zeggen.

Een ding is wel zeker. Na een zoveelste slapeloze nacht heb ik dat ding de oorlog verklaard en er zal nog deze week een oplossing moeten gevonden worden. Als het ding wint, dan is dit misschien wel mijn laatste post. Als ik win, dan kan u nog jaren van mij genieten.

Het wordt bang afwachten.

Het afscheid nadert. Het afscheid is zelfs akelig dichtbij, zo dichtbij dat het zich zelfs in het “nu” bevindt.

Afscheid van wat ?

Niet van deze blog in elk geval, en ook niet van mijzelf. Of misschien toch, van een deeltje van mijzelf.

Van mijn twintiger jaren en daarmee meteen ook van mijn lang uitgesponnen jeugd.

Maandag neem ik tram 3, dan zal het precies 30 jaar geleden zijn dat ik het levenslicht zag in het Gentse Maria Middelares, tijdens wat , net als dit jaar, een snikhete zomer was.

30 Worden is niet erg, en toch , ik moet toegeven dat het meer dan verwacht door mijn hoofd spookt. Ik stel mij iemand van 30 namelijk voor met een gezin, kinderen, eigen huis, tuintje en een gesetteld leven. Ik heb geen van bovenstaande, maar dat is wel een bewuste keuze, op het hebben van kinderen na dan .

Eigenlijk is 30 worden niet anders dan 26 worden. Tussen 26 en 30 zit , buiten 4 jaar , niet zo heel veel verschil. De dag dat je 26 wordt ben je namelijk officieel geen “jongere” meer. Denk maar aan tal van voordelen die wegvallen , zoals de CJP-pass, korting bij Interrail , uitsluitsel van -26 groeperingen enz. Maar 30 klinkt wel anders dan 26. 30 Klinkt gewoon "oud"

Je hoort het vaak dat 30 worden voor heel wat mensen een hatelijke, zelfs tot depressies leidende , gebeurtenis is. Haten doe ik het niet en een depressie zal ik er zeker niet aan overhouden. Radicale veranderingen in mijn leven moet ik niet meteen verwachten. Ik herinner mij nog dat ik als puber fantaseerde over wat het magische jaar 2000 voor ons zou brengen. “ Dan worden we 24, hebben we vrouw en kinderen en vliegen de auto’s misschien al door de lucht”. Maar 2000 bracht toen enkel de vrouw, maar niet de kinderen, en ook de auto’s bleven met de wieltjes op de grond.

Maar de tand des tijds is onomkeerbaar en dus meer dan terugblikken op een decennium met een 2 voor mijn leeftijd kan ik niet. Een periode van 10 jaar die meer dan de moeite is geweest met ups en met downs.  Ik studeerde af in Gent en had meteen mijn eerste job. Ik veranderde 3 keer van job (Shell -> Belgacom -> Adecco), kocht mijn eerste eigen autootje ( Citroën C3) dat helaas intussen ook al van eigenaar is veranderd. Ik woonde samen met mijn “vrouw” maar verliet haar ook in die periode. Ik had voor het eerst “officieel” een vriendje , en dat gedurende 2,5 jaar, maar die verliet mij op zijn beurt.

Ik ruilde het kotleven in Gent voor een verblijf van maar liefst acht jaar in mijn fantastisch appartement in Asse, woonde samen met mijn zussen en schoonbroers, “teefjes” en “beebies” . Ik werd totaal onverwacht verkozen tot gemeenteraadslid in Asse, iets wat nog net mijn 30 worden zal overleven maar ook dat is in januari volstrekt verleden tijd. Ik verliet uiteindelijk Asse voor mijn grote droom Gent waar ik hopelijk de volgende decennia zal doorbrengen.

Ik zag een heel stuk van de wereld met reizen naar Singapore, Australië, Bali, Stockholm, Frankrijk, Djerba, Italië …

Ik zag spruiten komen (Lisa, Lonne, Riet, Gust, Tijs, Arwen, Stan,Arthur, Jules, …) maar helaas moest ik ook afscheid nemen van mijn eigen neefje Simon. Ik verloor dierbare vrienden zoals Rik en Dimitri , maar leerde ook heel wat nieuwe mensen kennen.

Ik had mijn zwaar motorongeval, zag Frankrijk, Brazilië en Italië wereldkampioen worden, kende 3 premiers ( Martens, Dehaene, Verhofstadt ) en twee pausen.

Al bij al heb ik 10 jaar lang een goed leven gehad.

Of de komende 10 jaren hetzelfde zullen brengen, dat lees je pas op 7 augustus 2016. Intussen ga ik maar verder genieten van mijn laatste dagen als “jongeling”. Grootse dingen staan er niet te gebeuren. Kaasschotel met de roommates, taart en koffie met ouders en zussen, schoonbroers en honden, en quality time met L. maar dat zullen we eerder eens vieren op ons terrasje aan de Cote D'Azur.

Jongelingengroetjes en tot op tram 3 .