Dag van de bloggers

Stephen King schreef ooit over “IT” , een bestseller werd het , een thriller van formaat. Mijn post van vandaag krijgt dezelfde titel mee maar het is hoogst onwaarschijnlijk dat mijn artikel even vaak zal gelezen worden dan het boek van Mr.King, laat staan dat het griezelgehalte even hoog is.

Mijn “IT” is iets, naar alle waarschijnlijkheid een klein knaagdier, dat nu al bijna 2 maanden mijn nachtrust gegijzeld houdt. Van het moment dat het licht in mijn kamer uitgaat, hoor je het ding rustig trippelen ergens boven mijn hoofd. Naar het hoe, wat, wie of waar heb ik nu al twee maand het gissen. Het trippelen, tot daar aan toe. Het is niet dat dat ding kilometers aflegt. Het heeft zelfs een vast traject. Het baant zich een weg naar de rechterbovenhoek van mijn kamer, net boven mijn hoofd. En dan begint de horror.Dat ding knaagt zich nu al twee maand een weg door een stuk afgebrokkelde muur, op weg naar de vrijheid moet het denken.

Een titanenwerk voor zo een klein iets maar, weer helaas, heeft het een bewonderenswaardig doorzettingsvermogen.Overdag, met de geluiden uit de onmiddelijke omgeving, is het zeker doenbaar, al hoor je ook dan af en toe het knaagconcert. Maar ’s nachts, wanneer de stad slaapt, dan gaat het geknaag “fortissimo”. Horendol word je ervan want bij momenten lijkt het geluid uit alle hoeken van de kamer te komen, zowel boven mijn hoofd als onder het bed. De stukjes losgeknaagd gips vallen als een regen van kleine steentjes op mijn houten vloer.

Naast de lawaaihinder is er ook het aspect van het “onbekende” dat tot slaapeloze nachten leidt. Wat als het ding er plots in slaagt om het maandenlange gezwoeg plots beloond te zien met de ultieme doorbraak, de weg naar de vrijheid. Stel dat het gewoon de zelfgegraven gand uitloopt en pardoes twee meter omlaag valt, recht op mijn hoofdkussen? Een ware nachtmerrie die werkelijkheid zou worden.

Zijn er dan geen oplossingen? Waarschijnlijk wel. Zo kan je het ding eerst vergiftigen (sorry voor de dierenvrienden onder ons). Maar om het gif te plaatsen moet je eerst het stuk ingestortte muur wegnemen, wat maakt dat de weg naar mijn kamer wagewijd open ligt. Niet alleen voor dat ding, maar misschien ook voor andere, grotere beesten, kan ook de regen binnen en wordt het een tochtgat om u tegen te zeggen.

Een ding is wel zeker. Na een zoveelste slapeloze nacht heb ik dat ding de oorlog verklaard en er zal nog deze week een oplossing moeten gevonden worden. Als het ding wint, dan is dit misschien wel mijn laatste post. Als ik win, dan kan u nog jaren van mij genieten.

Het wordt bang afwachten.