Dag van de bloggers

Er is weer niet echt veel op de tv . Ok , er is niet veel op de tv behalve “ Sex and the City “ . Het programma uitleggen aan lezers van deze blog is een beetje als een professor Nederlands uitleggen hoeveel letters er in het alfabet zijn.

Sarah Jessica Parker IS Sex and the city. En de lichte bries die deze avond door de living woei leek recht uit haar neusgaten te komen  om de mijne te prikkelen. Ik kreeg er warempel een Parker-shot door.

En neen, ik ga nu ook niet meteen tranen met tuiten huilen of uren discussies voeren over seks met negers, zwanger worden door accupunctuur of andere girl stuff. Maar het beeld van Sarah achter haar Mac prikkelde mijn zintuigen in al zijn facetten en bracht mij tot waar ik nu zit, achter mijn Mac.

Die Mac is ongeveer het enige wat Sarah en ik gemeen hebben. Voor de rest heeft zij lang golvend haar , dat van mij is iets minder lang, woont zij in de “city that never sleeps” en woon ik in .....euh ook de city that never sleeps, is zij emotioneel en ben ik ....euh ook emotioneel, is zij de helpende hand , de troostende schouder , de kom-in-mijn-armen-maar uithuilen meid en ben ik de ...euh helpende hand , de troostende schouder, de kom-in-mijn-armen-maar-uithuilen meid, euh jongen....Oh my gosh, am I a Parker ??

Soit, de kruisbestuiving tussen de New Yorkse appel en de Oost Vlaamse strop is onomkeerbaar. Tijd dus dat de bevruchting vruchten afwerpt.

Mijn Ibook proper en veilig opgeborgen in zijn draagtas, slippers aan, de vrijetijdsjeans uit de kast en op naar de Graslei, wat zo het meest moet doorgaan voor de Boulevard “M’as tu vu “ aan de oevers van de Leie.

Het zicht is niet als anders. Gent lijkt een stad in opbouw. Over enkele dagen gaan de  Gentse Feesten van start en is de Artelveldestad weer klaar om zo een anderhalf miljoen feestgangers te ontvangen. De anders zo weidse vlakte van de Gras- en Korenlei is volgestouwd met stellingen, kraampjes, beschilderde lege benzinevaten . Hier verrijst binnen minder dan 72 uur het Polé Polé dorp, maar dan dit jaar zonder podium over het water., op vraag van de artiesten zelf.

Het kloppen, boren, slaan , schuiven, enz. lijkt elk jaar  al even vertrouwd met Gent als het loeien van sirenes met de skyline van New York ( ok, dat laatste heb ik echt wel van haar gepikt). Maar net als zo veel dingen in Gent heeft ook dit zijn charme.

Alles wijst erop dat ook deze nacht er weer een zal zijn die de naam van “ the city that never sleeps” alle eer aandoet.

Terwijl de jong bejaarden de laatste restjes van hun koffie leegslurpen en de laatste beetjes sorbet van hun lepels likken , nestelen de eerste groepjes jongeren zich al op de warme kasseien van wat later weer eens het grootste openluchtcafé van Gent zal worden. Cara pils, flessen goedkope rode wijn van de nachtwinkel op de hoek, zelfgerolde sigaretten, en hier en daar al de geur van het eerste jointje van de avond . Het gezapige namiddagleven ruilt langzaam plaats voor het bruisende nachtleven.

In de verte verdwijnen de laatste groepjes Oostenrijkse, Spaanse, Franse, Italiaanse, Portugese jongerendelegaties terug richting hotel, vroeg het bed in om morgen weer een glansrijke prestatie af te leveren op een of ander indoor turnfestival aan de Watersportbaan. Ook zij worden op hun beurt vervangen door iets oudere landgenoten.

Twee Franse twintigers, die Frans en West Vlaams afwisselen, of is het puur en plat West-Vlaams dat ze spreken ,  beginnen aan een onverstaanbaar discours. Hun ogen verraden hun nieuwsgierigheid naar wat ik aan het typen ben, mijn oren lijken net kleine sattelietjes die in alle richtingen draaien om toch maar de boodschap van het bizarre gesprek op te vangen. Helaas, de ontvangst is slecht vandaag en het eerste hoofdstuk over Frans-West-Vlaamse twintigermeisjes op deze blog is daarmee voltooid verleden tijd.

Terwijl ogen en oren verder afdwalen van het gesprek valt mij op dat de emancipatie van de vrouw op de Graslei een halt is toegeroepen. Daar waar vroeger de vrouwen hun hoofd te rusten legden in de schoot van manlief, liggen vanavond steeds meer mannen met hun hoofd in de bron van hun bestaan. Zou de wereld echt aan het veranderen zijn ? Wordt de man vrouw en de vrouw man.

Zijn Angie Merkel en Mme Ségolène maar een voorbode, de nieuwe lichting sufragetten, de Jeanne D’arcs van de 21^ste eeuw en zijn zij de leidsters van een nieuwe ongekende revolutie van de vrouwenheropstanding zonder weerga.

Voor Sarah zou het een droomwereld zijn, maar dat is nu net iets waarin ik dan toch van haar verschil. OEF;...ik ben géén Parker, of anders toch maar een heel klein beetje.