Dag van de bloggers

Het ziet er naar uit dat 2006 heel onverwachts een extra feestdag heeft bijgekregen. 26 maart 2006.

Terwijl de meeste mensen klagen dat het een lieve lust is dat ze de voorbije nacht een uurtje aan slaap hebben moeten inboeten stond ik al heel de nacht te popelen tot ik kon opstaan. Vandaag is het "My day". Hoe on-homo het ook is , de reden ervan is voetbal !!.

Deze middag om 13.00 uur werd Club Brugge - RSC Anderlecht gespeeld, zeg maar de moeder aller toppers. Sinds ik een paar jaar geleden eens live ben gaan kijken naar Anderlecht - Club en we thuis verloren met 0-3 heb ik mij voorgenomen om nooit meer in real life te gaan kijken maar het geheel te volgen op het kleine , of het grote scherm.

Normaal gezien is deze dag dan ook een afspraak met Steven, een hetero pure sang, en een van de beste vrienden van mijn ex. Hij heeft blauw zwart bloed, mijn hart kleurt paars-wit maar de vriendschap tussen ons druipt er wel af.

Vandaag was het echter niet mogelijk. In navolging van mij heeft ook hij een stageplaats weten te versieren bij de VRT ( en Studio 1  in het bijzonder) . 8 jaar na mijn stage bij de sportdienst van de VRT ben ik ongelooflijk blij voor hem want ik weet dat hij het heel ver gaat schoppen.

Maar terug even naar " mijn mannendag". Ik was nog maar net uit bed of ik trok mijn Anderlecht-truitje over mijn hoofd. Het is een uniek truitje want het is het enige in België met de naam "Gislasson" op de rug . Who the F*** is Gislasson ? Toen ik nog in Anderlecht werkte kwam er op een dag een Ijslander binnen , Rurik Gislasson.

U kent mijn passie voor Scandinavië en Scandinaviërs en Rurik was een soort van "The best off "

Toen ik hoorde dat hij de nieuwe aanwinst was van Anderlecht begaven mijn benen het , mijn stem, mijn denkvermogen enz... en mocht ik wat gaan afkoelen in het keukentje achteraan de winkel.

Ik had hem gezworen zijn allergrootste fan te worden en de dag erna reed ik meteen naar de fanshop achter een truitje en liet er zijn naam op zetten . Helaas, na amper enkele maanden verliet hij ons land en ging zijn geluk weer gaan beproeven in zijn thuisland. Het truitje en een mail uit Ijsland is het enige wat nog overblijft van hem.

Bij voetbal hoort bier. Het geluk was nog maar eens aan mijn kant. Een van mijn roommates had een klein voorraadje Westmalle Trippel aangeslagen en het laatste exemplaar lag eenzaam en alleen in de koelkast te wachten op het ideale moment. En zoals de sirenes de schippers lokken met hun verleidelijk geroep, zo riep ook mijn Westmalle mij.

13.08 uur: Pj zit in zijn zetel , zijn Westmalle is net uitgeschonken en de topper is veelbelovend gestart. Nicolas Frutos , de Argentijn van Anderlecht , schiet de bal voorbij Stijn Stijnen. Anderlecht leidt met 0-1 na 8 minuten . Mijn delirium begint vorm te krijgen.

14.35 : De spanning blijft bijna onhoudbaar door mijn lijf zinderen. Christian Wilhelmsson zet voor , Stijnen botst weg, Frutos schiet binnen. Anderlecht staat op enkele minuten van het einde 0-2 voor .Ik kan een vreugdekreet niet langer inhouden en schreeuw het uit. Voor het eerst in meer dan 6 jaar wint Anderlecht in het Jan Breydel Stadion.

Standard op 4 punten, Club op 7 ...de titel wenkt.

Een zalige zondag...het is 16.00 uur, ik voel mij supergelukkig, en na mijn luie voormiddag kan ik mij nu gaan douchen, en mij in mijn casual kledij hijsen.

This was nice ..en heel even zijn de zorgen van het te drukke leven, de veel te lang aanslepende winter en het haast ondraaglijke gebrek aan vakantie voor heel even vergeten.

Ole ole ole ...

Het is de week van het afscheid. Niets onoverkomenlijks maar toch, leuk is soms anders. Eerder deze week kon je al lezen hoe Heidi Lenaerts  en Tom Gernaey de overstap maken van Studio Brussel naar Ketnet. Voor hen schreef ik een kort afscheidsgedicht.

Het derde afscheid van deze week valt Fresco te beurt. Een hele week lang hield hij blogland in zijn macht met zijn waarheidsgetrouw vervolgverhaal " My Brokeback Mountain " dat je kan nalezen door op Fresco te klikken in mijn "My Drugs" gedeelte rechts op deze pagina.

Een paar dagen terug schreef hij het slot. En ik geef toe dat het een gemis is. Mijn toekomstige duo-schrijver krijgt dus van mij ook een ode aan zijn adres.

Een junkie ben ik, verslaafd aan een drug
Ik heb nood aan je verhaaltjes , en kwam iedere dag terug
"Brokeback Mountain" deel één tot deel zeven
Ik wou dat er meer was dus schrijf nog heel even

Na het verdwijnen van Heidi en de rendez-vous met Tom
Neem ik opnieuw van iets afscheid en sla de laatste bladzijde om
Gedaan met de spiegel die je me voorhield en waarin ik mij herkende
Het leek wel alsof je mijn verhaal via jouw mond vertelde

Over bergtoppen vol sneeuw , en ineengestort op een perron
je liet het ons mee beleven zoals niemand ooit kon
Ik begrijp nu waarom de film je raakte met volle kracht
Je boodschap is dan ook wonderlijk overgebracht

Je schrijfstijl is kaviaar en je verhaaltje een Champagne Grand Cru
Helaas , het is gedaan met die flashback , we zitten weer bij het "nu"
Maar beste Fresco , wat je ons de voorbije weken hebt getoond
heeft duidelijk gemaakt waarom een bezoek aan je blog zo hard de moeite loont

En dus erg bedankt voor het geboden vertier
de lach en de traan maar vooral het leesplezier
Nu we tijd hebben beginnen we misschien best met ons duoverhaal
bedankt voor je "zijn" van ons allemaal

Gezien de ongelooflijke drukte van de voorbije dagen kwam ik er niet meer toe. Maar ook Tom Gernaey is niet langer meer "te horen" op Studio Brussel. Net als bij Heidi is dit voor mij een groot gemis en ook voor hem heb ik heel even gedicht.

Het is 16.00 uur , hier gaan we weer

“Met Peter van de radio “ en “Met Tom van het verkeer”

Je stem zette mijn hart meermaals in vuur en vlam

Met kleine dingen, ik weet ook niet hoe het kwam.

Er staat een lange file van Brussel naar de Kust

Je zei het met zoveel gratie, ik kwam ervan tot rust

Er wordt geflitst in Peutie en ook in Affligem   

Je deelde het ons mede met die glimlach in je stem

Je bent een man van weinig woorden

En  een roos “ manusje-doet-al”

En met de combinatie van je looks en de stem die we atlijd hoorden

Ben ik zeker dat je van het het Ketnet-scherm spatten zal.

Goodbye my lover , goodbye my friend

Tot hoors allerliefste stem die mijn oren verwent

Een file van 5 kilometer lijkt er zonder jou een van 10

Ik kijk uit naar 3 april om jou weer terug te zien

Klein begonnen bij radio “ Uit de kast”

Maar als snel werd je groot en naar Studio Brussel verkast

Eerst nog bij Wim , daarna bij Peter

Ik werd je nooit beu, je werd alsmaar beter

Nu is het over , het einde van feest

Bedankt voor de jaren dat je er voor ons bent geweest

Doe de groeten aan Heidi, jij late pre-adolescent

En radio of tv..je blijft voor mij , de “wijste” vent.

Er zijn zoveel zwarte dagen in de geschiedenis. En neen ik ga ze niet oprakelen want dit is een soort van "feel good"blog. Maar helaas komt er aan dat lijstje toch nog een dag bij.

Heidi Lenaerts verlaat vandaag het ochtendblok van Studio Brussel om haar geluk te gaan beproeven op het kleine scherm bij Ketnet. Een waardig afscheid kan ik haar niet geven, maar met een gedicht wil haar finaal wel eren !

Het is lente vandaag, maar in mijn hart heerst bittere kou

Ik neem afscheid van iemand van wie ik heel veel hou

De vrouw waar ik ’s morgens steeds mee opstond maar nooit ging mee gaan slapen

Zal over een uurtje definitief mijn luidsprekerboxen verlaten.

Als je stem muziek was, dan is het een wereldhit

een klassieker, eentje waar pit in zit

Of een operastuk in al zijn facetten

Waarvoor je de radio wat luider gaat zetten

Katerina en de Tsunami, In Bagdad woedt de oorlog krachtig

Maar het onheil dat je voorleest klinkt als het uit jouw mond komt gewoon prachtig

Files worden zalig en je tovert een glimlach rond je luisteraars hun mond

Ach lieve Heidi, blijf nog eventjes het goud in onze ochtendstondmond.

Heidi Lenaerts , gij schoon madam

Mijn suiker in de koffie, het beleg op mijn boterham

De naft in mijn auto , en de spieren in mijn lijf

Zonder jou kan ik niet …HEIDI BLIJF !

Ik zing voor jou de laatste keer de Ketchup Song

Het liedje dat ik vorige week nog voor je zong

Verlaat met opgeheven hoofd het warme ochtendnest

En doe op Ketnet even goed je best

Krantenkoppenmeid en suffragette

Wim’s favoriete bijzit en vrouw met mooie tette

Het ochtenprijsbeest vol klasseflitsen, Miss Radio voor altijd

Dit is mijn afscheid aan jou van een man die jou benijdt

Als er zo al iets bestaat als een “Blog Nieuwsflash” dan is dit daar zeker onder te brengen. Binnen een half uurtje ( om 18.30 uur ) kan je op TMF kijken naar een reportage die VJ Ollie vorige week heeft gemaakt over Michael Iongbloed, ( dat knap ding dat een gooi doet naar de titel van Mr Love Everyone ).

Alleen al daarom is het de moeite waard.

Maar er is een tweede reden. Mijn roommate werd die avond ook geïnterviewd , uiteraard, en dat is ronduit hilarisch.

Reclame voor het eigen huis , het mag voor één keer.

Veel kijkplezier !

Sigur Rós, Muse, Eels, Hooverphonic , Tiga, Manu Chao, DeUs, Live ,Anouk,  2 Many DJ's , Soulwax Nite versions , Arsenal, Laurent Garnier, An Pierlé, Goldfrapp en.....PLACEBO !!! Wow , Rock Werchter dit jaar is wel meer dan het van het .

Ik weet nog heel goed een van mijn post vorig jaar op deze blog. Ik maakte mij zoals altijd heel vroeg klaar om naar mijn werk te treinen vanuit Gent Sint Pieters richting Vorst.

Ik , gekleed in mijn kostuum en boekentasje op de rug, nog half slapend , jullie , met zen 3000 bijna, de bakken bier in de hand, de rugzakken overladen op de rug, plastieken bekertjes al half gevuld met een mengeling van vodka en cola. In de eene hand nog wat extra handbagage , in de andere hand een opgerold matje of kussen waarop jullie de komende 96 uur jullie hoofd heel af en toe op zouden laten rusten.

Maar kirrend als een bende uigelaten tieners want …Rock Werchter stond voor de deur !!

Op dat moment voeld ik mij oud en dacht ik bij mijzelf…"Pieter Jan, volgend jaar deze tijd sta je der ook maar mooi tussen".

Vandaag 18 maart 2006, 9 maanden na die noodlottige ochtend ben ik in het bezit van een combi-ticket Rock Werchter.

Is het niet te duur…ja het is wel duur ..maar als je weet wie je dit jaar allemaal voorgeschoteld krijgt dan is het echt peanuts.

Rock Werchter is , hoe oud je ook in werkelijkheid bent, een 4-daags feest waar je je toch maar maximum 18 jaar voelt.

Het is het festival van de scheve schaats,  waar je je tanden poetst in massa en je tandpasta en tandenborstel zelfs gesponsord zijn, waar je een immense verzameling prullaria bijhoudt waar je de dagen na het festival helemaal niets meer mee bent.

Waar je als ontbijt een Mars of een Snicker eet met een halve liter bier met gras in om alles door te spoelen. Het festival waar een mens , zelfs al is het boven de 30 graden, het er voor over heeft om toch maar met zen allen dicht tegen elkaar gepakt de ondraaglijke hitte te gaan trotseren in een tent.

Een festival waar je kippevel krijgt , telkens ze op de grote schermen naast de main stage een overzicht geven van de feestende massa waar jij op dat moment maar 1/72.000ste deeltje van bent. Een mega openluchtfuif waar bier morsen op de rug van de persoon voor jou , eerder charmant overkomt en niet leidt tot vechtpartijen. Het festival waar je pas wordt nagekeken als je fris riekt , je haren gekamd zijn en er geen laag van drie dagen modder en mayonnaise op je kleren hangt. Een festival waar je nog een uniform draagt , bestaande uit een bloot bovenlijf , een hip ingangsbandje rond je pols en het onmisbare Studio Brussel-petje op je hoofd.

Maar bovenal….het beste festival ter wereld , en dat al voor de tweede keer in drie jaar tijd.

Het is nu al aftellen geblazen.

U weet ongetwijfeld dat ik een fervent Studio Brussel luisteraar ben.

Het voorbije jaar ben ik er al in geslaagd om in de programma's te komen van Siska Schoeters, Ruth Joos (als gast in de studio naar aanleiding van de GayPride vorige jaar ) , Bram Vandendriessche en in de "Grote Peter Van De Veire Show".

Een heel mooi palmares, al zeg ik het zelf. Maar deze ochtend kwam de pluim op de hoed , de kerst op de taart, de natte droom waar je al jaren op wacht, de poort naar het walahalla ...Wim Oosterlinck en Heidi Lenaerts.

In het stuk over de verschillende kandidaten voor het komende Eurovisiesongfestival waren Wim en Heidi op zoek naar de melodie van het liedje waarmee Las Ketchup , die Spanje zullen vertegenwoordigen op het komende Eurovisiesongfestival, doorbrak.

Ik sms'te " Ik weet het " naar 3123 en nog geen 2 minuten later hing Wim Oosterlinck in hoogsteigen persoon aan mijn gsm. Hij vroeg of ik het eens wou zingen op de radio.

De woorden kende ik niet maar ik was in form en neuriede uit volle borst de song .

Of het nu juist of fout was, vals of glashelder ... je m'en foux, ik was gewoon opgebeld door Wim Oosterlinck en Heidi Lenaerts.!!!

Mijn dag kan niet meer stuk !!

Wie wil kan het programma van deze ochtend herbeluisteren op de site van Studio Brussel. Ik kwam rond ongeveer 7.50 uur in het programma ;-)

Have fun

uw bekende Vlaming van de dag

Een blog is een machtig instrument. We kunnen het gebruiken en we kunnen het misbruiken. Ik ga eerder voor het eerste.

Op 14 april 2006 wordt in de Zomergemse discotheek Kokorico de tweede Mr Love Everyone verkozen. Dan krijgen we eindelijk de vraag wie de opvolger wordt van Bruno Vincke.

Vermits het een verkiezing is met 10 kandidaten, de eene al wat knapper dan de andere, is het dus belangrijk om campagne te voeren.

Een van de finalisten is een van mijn allerbeste vrienden , en tegelijk het vaste vriendje van mijn aller aller aller aller beste vriend.

Michael Iongbloed is zijn naam. ( Ja je kan hem inderdaad ook terugvinden in mijn lijst met links onder de naam " oogverblindend" of door hier te klikken )

Vorige vrijdag werden de 10 finalisten aan het grote publiek voorgesteld en je hoort  nu al her en der fluisteren dat hij een van de topfavorieten is. En toch ...campagne voeren blijft dus de boodschap.

Een van de middelen is dus het bloggen. Van onschatbaare waarde als promotiemateriaal, als het maar goed aangewend wordt.

Daarom dat ik jullie oproep om ook op jullie blog een oproep te zetten om Michael te komen steunen op vrijdag 14 april in Kokorico.

Er staat nog heel wat te gebeuren en dus als je een berichtje achterlaat op dit artikel dan contacteer ik je op tijd en stond en dan blijf je op de hoogte . Uiteraard reken ik er op dat jullie ook allemaal afzakken naar Zomergem op 14 april !

GO MICHAEL GO  !!!

 

 

“ Ik kijk door het raam naar buiten “ Zoals bijna elke dag is er niet veel te zien . Een paar mensen in de straat. Hier en daar een politiecombi of een anonieme wagen, de stratenvegers en de eenzame bedelaar met zijn hond Princess die vriendelijk glimlacht naar de mensen en met complimentjes gooit ,de man dan toch, niet de hond, . Enkele van die voorbijgangers gooien een complimentje terug, anderen smijten liever steentjes.

Raf, want zo heet de bedelaar, kan het niet deren. Sinds hij met zijn benen vastraakte tussen de roltrap in het metrostation "Kunst-Wet –Art-Loi" heeft hij geen gevoel meer in vrijwel zijn hele lijf en heeft hij al helemaal geen benen meer.

Daarom dat Princess , zijn trouwe viervoeter , heel de tijd bij hem blijft. Raf verplaatst zich namelijk in een karretje dat door Princess wordt voortgetrokken. Het is mooi om te zien dat het dier ook eens iets kan terugdoen voor de mens en Princess haar baasje af en toe eens meeneemt op wandel.

Raf merkt mij op en zwaait naar mij. Ik zwaai terug en lach lichtjes. Ik heb altijd medelijden met hem als ik hem daar zo zie. Maar ik weet ook dat het nergens voor nodig is want Raf voelt zich niet ongelukkig.

Vroeger was hij directeur van een grote bank en moest hij vaak op reis naar het buitenland. Hij had geen partner want daar had hij geen tijd voor. Vrienden , daar had hij geen nood aan, Werken werken en nog eens werken . Onthaasting ging volledig aan hem voorbij. “Maar haast en spoed zijn zelden goed he “ grapte hij steeds alluderend op die noodlottige val op de roltrap in de metro.

Nu heeft hij massa’s vrienden en heeft hij tijd genoeg om een babbeltje met hen te slaan. Ook zijn hond is enorm blij dat haar baasje nu veel meer bij haar is. “ Had ik dit vroeger geweten , ik had misschien rapper eens tussen een roltrap willen zitten” vertrouwde hij mij eens toe.

Ik liet het gordijn weer van tussen duim en wijsvinger glijden zodat mijn blik op de wereld zich weer voor even bevond achter een scherm van wit licht-doorlatend katoen.

“Zou ik mij opmaken alvorens ik doorga ? “ vroeg ik mij af . "Neen , is niet nodig". Ik ruilde mijn lenzen voor mijn bril, en legde mijn oorringen, halsketting en enkelbandje op de rand van de wastafel. Ik trok mijn rode wollen pull over mijn hoofd en bond mijn lange zwarte haren in een staart bijeen.

Ik liep langzaam de trap af en opende de voordeur van het gebouw waar ik verbleef. Het was een pak kouder dan ik had verwacht. Ik verborg mijn hoofd in mijn rolkraag en liep zo snel als ik kon naar de overkant van de straat naar de gallerij, waar het meestal een pak warmer is . De twee politieagenten in burger die toevallig naast mijn deur stonden keken eens op van boven hun dampende kop koffie : “ amaai menne frak, dou is precies ne kie goe in er gat gebete” waarop beiden in de lach schoten. Ik besloot maar niet te reageren en liep door.

“Hej Raf ! “ zei ik toen ik aan de overkant even halt hield bij hem en Princess. “ Hoe gaat het met je ? “ “ Als een Duitse eend zonder vogelgriep, supergelukkig dus “ grapte hij. Voor een dakloze bedelaar zonder TV was Raf altijd mee met de actualiteit. Maar met een donsdeken dat een mengeling is van VUM-kranten en publicaties van De Persgroep is dat natuulijk niet moeilijk”.

“Waar ga je heen ?” vroeg Raf. “ Goh , dat weet ik eigenlijk nog niet. Misschien is bij een paar vrienden langs en dan in de late namiddag , als er wat tijd over is en ik er nog geraak, nog eens even naar Brugge”.

“Fijn” zei Raf “ Oh , wil je nog iets doen voor mij voor je doorgaat ? Wil je mij een koffie gaan halen en een baklava bij Uziz op het einde van de straat ? “ “ Geen enkel probleem , ik ga er meteen achter “ Ik draaide mij om en liep richting Uziz.

Raf riep mij nog iets onverstaanbaars na . Ik keek over mijn schouder naar hem en deed teken dat ik hem niet begreep. “ Maak er twee koffie’s van ! “ riep hij en om zijn woorden kracht bij te zetten stak hij zijn midden en wijsvinger in de lucht om het cijfer twee aan te duiden. Als teken van bevestiging stak ik ook mijn beide vingers in de lucht en vertrok verder naar Uziz.

Maar die bleek vandaag uitzonderlijk gesloten te zijn. “Verdorie , arme Raf” dacht ik bij mijzelf. Maar heel veel zin om het hele eind terug te keren om hem het slechte nieuws te melden had ik niet. “ Hij zal het wel begrijpen zeker ? “ suste ik mijzelf.

Terwijl ik verder liep werd het steeds kouder. Ik stak mijn handen diep in de zakken van mijn nauw aansluitende jeans en voelde dat er een papiertje in zat.

“ Hej F. Ik ben de voorbije maanden drie keer aan je deur geweest maar je was steeds niet thuis . Kan je mij eens bellen als je terug bent .

Liefs K.”

Dat is waar . Een vriend van mij werkt voor de Belgische Staatsveiligheid en heel af en toe komt hij wel eens langs. Misschien heeft hij wel een of andere job voor mij. Maar het toeval wil nu dat ik net als hij bij mij wou langskomen steeds niet thuis was. Ik bel hem later wel.

Intussen zat Raf hopeloos te wachten op zijn twee koffie’s en zijn baklava. “ Waar blijft ze toch. Meestal blijft ze niet zo lang weg .”

“Oei je kijkt zo beteuterd Raf “ Hij had niet gemerkt dat P en L naast hem op een bankje kwam zitten. “ Toch geen slecht nieuws gekregen van de dokter of zo ?

“Neen neen, niks om je zorgen over te maken. Het is F. Ik had haar gevraagd om twee koffies en een baklava voor mij te gaan halen , maar ze is nog steeds niet terug “

“Oh quelle tristesse, dommage” antwoordde L vol medeleven in haar stem. “ Weet kij wat. Ik zal ik foor u akter twie café en bavlakav gaan “ Ze stond op en trok haar lange regenjas strak.

“Wacht L, ik ga met je mee” Ze liepen samen de straat af .

Raf zwaaide hen uit en riep nog : “ Oh , en als je F ziet, doe haar dan de groetjes van mij “

“Doen we “ riep P terug. “

“Au revoir Raf”

“Tot ziens L”

Beste lezers,

Mijn stilzwijgen ( omdat ik het heel druk heb op het werk en na mijn uren heb ik nog niets gepost deze week ) wordt heel even doorbroken voor een vriendendienst.

Een van mijn betere vrienden zit in nood en hij heeft een beroep gedaan op het marketingbureau ( het denkbeeldige marketingbureau) dagvandebloggers marketing.

Lees daarom bijgevoegde korte voorstelling en reageer snel op het e-mail adres onderaan .

Win een relatie van minstens 2 maand !

Een bezige bij, een duivel-doet-al

soms een katje om te geselen

maar veelal een beertje dat je knuffelen zal

sluw als een vos en glibberig als een aal

maar even trouw als een in de echt verbonden duif

Eens opgehokt geef ik me helemaal

Veelzijdig als een kameleon en arendsogen die je graag zullen zien

En als je mij de rust kan bieden die ik zoek

dan bied ik jou aaibaarheidsfactor 10

Slim als een dolfijn en de pracht en praal van twee pauwen.

Maar lekker zeldzaam en dus een beestje om van te houwen

Tegen ten laatste 26 maart wil ik een nestje met je bouwen want dan is het feest en gaat mijn stiefzusje trouwen.

Van elke soort mag er in haar feestark een paartje mee.

Ik ...en nu ook jij dus dat valt voor beide reuze mee.

Een spannend en leuk profiel en ben jij een jongeman ook op zoek naar de jongeman van je dromen. Mail dan snel naar liefdesnood@hotmail.com om meer over hem te weten te komen. ( of laat berichtje na in een reactie )