Dag van de bloggers

Tis nieuwe trend in de wereld v d sms en het internet…cyberpesten. Vanmorgen op radio gehoord dat 10 % van de jongeren gepest w via de gsm of het internet.(icoontje met opengesperde mond ) . Toch wel veel en eigenlijk angstaanjagend ( icoontje met vleermuis ) . Tis een vorm van verdoken pesten want meestal zijn de ouders hiervan nt op de hoogte.

Vb als kind nt nr school gaat en ziek in bed blijft (icoontje van wenend gezichtje ) dan gt beneden plots gsm en krijgt m sms met daarin “ Gij ligt zeker te neuken met Nathalie ..lol “.

Komt vaak als heel kwetsend over maar is iets vrees ik wrmee we zulle mtn leren leven. (icoontje met blozend gezichtje ) . Eigenlijk zou je die jngn nu een sms moeten sturen in de trend van *knuff*  zodat hij zich weer opgefleurd voelt en kan antwoorden met *thx ! ;-) *

Ook pesten via msn is in. Msn w steeds meer als de norm beschouwd. Hoe vaak komt het nt voor dat je een triestig iemand voor je hebt ( icoontje met triest gezicht ) en hem/haar  vraagt wat er scheelt. En dan krijg je zo antwoord van “ Kem boel met *.....* (hier mag u zelf de msn invullen van die persoon ). En hoe komt het ? Hij spreekt niet meer tegen mij op msn . Kvond dattem nogal cool deed (icoontje met gezichtje met zwart zonnebrilletje ) . We mtn ons toch is ernstige ? gaan stellen als fictie het meer en meer haalt van irl . Tmag ontspanning blijven he zo via de pc.

Al dat gepest en zo via virtuele weg. Tis toch iets ze. Gelukkig is er nu de bijbel-sms ( icoontje met gezichtje met aureool boven het hoofd )  om het allemaal goed te maken . Dus het is ok als je een sms stuurt met “ Gij ligt zeker te neuken met Nathalie …lol” als je meteen erna een sms stuurt met een goddelijke boodschap ( icoontje dat bloost ) om het goed te maken . Tot en met Pasen is het zelf een lucratieve methode om te pesten ( icoontje als duiveltje ) want dan kan je elke dag een bijbel sms ontvangen. Daarna is het maar 1 of 2 keer/week. Hoe je moet pesten via sms dat weten we wel..maar hoe kom je aan die bijbel-sms ( icoontje met afvragend gezichtje ). Gewoon , je stuurt sms  “vbs citaat “ naar 3028 en dan gaat alles vanzelf.

Ach tis allemaal nix voor mij zo msn en sms , en heel dat taaltje, daar kan ik ook ni mee overweg en ge zult er mij dan ook nooit op betrappen. En die icoontjes …nog nooit van gehoord ( rolt met ogen )

Laat ik dan maar mee stoppen voor nu

(icoontje met knuffel ) ( icoontje met dikke kuslip )

Het is heel even stil hier op mijn blog...niet voor lang, maar toch heel even ..dit is de reden, want een beeld zegt soms meer dan 1000 woorden :-)

OH...MY....GOD ! Dat waren de woorden toen ik gisterenavond heel even de televisie opzette. Ik zapte en kwam terecht op de kwaliteitszender VTM. Daar zond men op dat moment een of andere reportage uit over..hou uw vast ..iets met ufo's , aliens, en contact met de doden of zo .. en neen het was niet Alias of the X-files of een of andere Sci-Fi reeks. Het waren gewoon , allee ja echt gewoon kunt ge dat niet noemen, Vlamingen die al dan niet ontvoerd waren door aliens of die over bijzondere gaven beschikken. Ik had echt zo iets van ...als ge een reden wilt om geen tv hoeven te kijken..ewel, dankzij , laat  ik ze X noemen, heb je die plots wel.

X is een alleenstaande vrouw wiens relaties altijd mislukken omdat de mannen in haar leven een " bepaald deel van haar niet kunnen begrijpen en ze dat ook niet kan uitleggen" ( ik wil geen oordeel vellen maar de mensen die de reportage gisteren gezien hebben weten dat het probleem elders ligt , en zeer voor de hand ).

X is heel erg boos op de kleine stoute marsmannetjes met grote oogjes. "Het is oneerlijk dat ik hier op aarde geen kindjes kan krijgen, maar dat de aliens , of de spirits zoals zij ze ook durft te noemen , wel een kind bij mij verwekten maar dat dan meegenomen hebben, en vijf jaar bewaard hebben en dat dan plots weer even in mijn schoot hebben gelegd en nog maar is hebben meegenomen" .

Mocht ik nu Wim Oosterlinck heten ik zou hier de jingle van " een diepdroevig dierenverhaal" laten weerklinken.

De tranen rollen over haar wangen als ze al bleitend vertelt dat ze in een alluminium kamer lag en plots de wand openschuift ( en der was geen deur of naad te zien he, diene muur ging gewoon open ) en die mannetjes met hun grote ogen op haar afkwamen.

"Er bestaat geen twijfel over maar  mijn dochter werd duidelijk verwekt door een alien. Het kind dat ze me in mijn armen legden was duidelijk een kruising tussen mij ,een mens, en hen, een buitenaards wezen. Het had ook zo van die grote ogen die hun kenmerken, maar het had wel lang haar "( eigenlijk vind ik dat dat kind content mag zijn dat ze haar meegepakt hebben want stel u is voor dat dat kind zo naar school moest..ze zou nogal gepest hebben ).

Ik wil geen oordeel vellen en ik vind het eingelijk heel erg voor X dat ze daar zo rotsvast van overtuigd is . Tot nog toe heeft ook niemand het bestaan, maar evenmin het tegendeel ervan kunnen bewijzen . Dus waarom haar woorden in twijfel trekken. Ik wil gewoon mijn recht van meningsuiting kracht bijzetten en erover schrijven. Hopelijk word ik nu niet gestraft door de boze mannetjes...of erger nog...door X zelf .

Zijn er nog mannen ? Natuurlijk zijn er nog mannen ! Ja maar, zijn er nog ECHTE mannen ? Natuurlijk zijn er nog ECHTE mannen ! , Ja maar zijn er nog ECHTE mannen die graag naar HET VOETBAL GAAN/KIJKEN ? Natuurlijk zijn er nog ECHTE mannen die graag naar HET VOETBAL GAAN/KIJKEN ! Zijn er nog ECHTE mannen die graag naar HET VOETBAL GAAN/KIJKEN én die op mannen vallen ? Euh ...neen die zijn niet makkelijk te vinden !

Er bestaan vrouwen met drie borsten, mannen met zingende tepels, bosjesmensen met stekels op hun rug, baardvrouwen, slangen met twee koppen enz ..maar een homoseksuele man die bier drinkt uit plastieken bekertjes, ( als het even kan in elk hand dan nog wel een bekertje ) en die zot is van voetbal ...neen dat heeft "Il Divino" maar weer is vergeten uit te vinden . Nog een reden bij waarom ik niet meteen gelovig ben.

Helemaal dramatiseren mag ik ook niet ...er is er wel degelijk één , 1 !!! , op deze aarbol, en dat ben IK !! me, myself and I .

Zelfs in mijn huishouden niet. En dan moogt ge dus nog met twee venten en een vrouw in een huis wonen...een avondje Desperate Housewives met een fles wijn aan ons teut ..daar krijgt ge zo nog voor uit hun kamer...maar " ne mannenavond " met voetbal op de buis en pintjes uit blik ....no way. Ik kan het hun ook niet kwalijk nemen natuurlijk.

Maar ik geef toe , het zou zalig zijn om ne keer een "soortgenoot " te ontmoeten die meegaat op café, waar er voetbal op groot scherm wordt gegeven ( vb De Salto in de Overpoort in Gent ) , die durft bestellen : " Euh twee pintjes ...en een potteke nootjes " ipv " mag ik aub een plat water en een wit wijntje , dank u wel ", die durft te vloeken als er nen bal maar nipt naast gaat , die rechtspringt bij een goal en daarbij bier durft te morsen op zijn kleren (waarschijnlijk het clubtruitje van zijn favoriete ploeg ) zonder daarvoor een scène te maken. Iemand die vb alles weet van Vincent Kompany , en zich niet beperkt tot de oneliners als .." amaai , diene mag zijnen bal is tegen mijne paal komen sjotten" of erger nog ..doen alsof ze de spelers kennen en heel de tijd foute namen roepen zoals Anthony Borremans ( Van den Borre ) , Olivier Verlagt ( De Schacht ) of Wilmasson ( Wilhelmsson ) .

Pas op , ik geef nu zo een beschrijving van pakweg 99 %  van de mannen die wel zo naar het voetbal kijken. Dus waarom niet gewoon met één van hen gaan kijken ...Het is een oplossing en nood breekt wet , maar toch , en daar blijf ik bij, ik zou is graag met "nen homo" op voetbalkroegentocht gaan. Zo iemand die dus voldoet aan al het voorgaande wat ik net beschreven heb , maar die tegelijk ook in volledig stilzwijgen  en met fonkelende oogjes blijft zitten tot na het uitwisselen van de truitjes.

Iemand die nadat we een pint of vijf gedronken hebben , zittend op een wankele kruk , omgeven door een gordijn van rook en met onze mouwen die af en toe eens durven vastplakken aan de bruine toog met de ringetje van drankglazen en overblijfselen van droge worsten met mosterd en Duyvis-nootjes, ook een uur later mee kan binnenstappen in de Casa Rosa of de Limonada, op de tonen van , de komende dagen of, alleluja, zelfs weken  meer dan waarschijnlijk, Kate Ryan en uiteindelijk de avond toch nog afsluit met dat verfoeide glas wijn of nen "baby baccardi "

Helaas, ik denk dat ik nog eerder de superpot van Euromillions zal winnen.

Tot zolang dat eerder een verre droom is en geen werkelijkheid kijk ik voorlopig nog maar op mijn eigen manier. Zoals het gisteren alvast de moeite waard was om naar Chelse -FC Barcelona te kijken ( 1-2).

Maar mensen die denken aan dit profiel te voldoen kunnen altijd een bericht nalaten, anderen ook natuurlijk ;-)

Goooaaaaaallllllll !

Ja hier zijn we weer. Normaal gezien zou ik meteen na de week van het kortverhaal herbeginnen met mijn "gewoon bloggen" maar tijdsgebrek heeft daar anders over beslist.

Op zich is er niet heel erg veel gebeurd de voorbije dagen, en daar is dat tijdsgebrek niet vreemd aan natuurlijk. Maar tijdsgebrek of niet..er zijn een aantal zaken waar ik niet wil van afwijken. Eentje daarvan is mijn zondagavond , die is op dit moment heilig voor mij , maar u weet dat ik daar niet verder ga over uitwijden.

Omdat ik zo vaak ben thuisgebleven , had ik ook wat tijd om wat meer tv te kijken. En daar is mij toch het nieuwe fenomeen opgevallen van het product placement.  Nu echt nieuw zal dat dan wel niet zijn , maar voor iemand die weinig tv kijkt valt het wel meteen op. Denk maar aan de Volvo's bij " De Pfaff's" , De champagnemerken bij Eurosong , de Apple-computers in de meeste series op één enz ..

Echt niks voor mij zo reclame maken voor een produkt. Neen geef mij maar gewoon mijn Dell computer ( of mijn Medion, afhankelijk van waar ik ben) om tekstjes te typen. De tijd waarmee ik nog met een Parker of nog met de traditionele Bic artikels schreef ligt al ver achter mij. Maar terug naar de orde van de dag, namelijk de dag van gisteren. Op het werk was heel druk. De betaling van mijn Adecco-interims verzorgen, af en toe eens een stapeltje perforeren met mijn Guilbert-perforator of vastnieten met het Corporate Express nietjesmachine. Een stempel met de Trodat stempel om het hele pakket een formeel karakter te geven en klaar is kees .

Toch keek ik uit naar 17.00 uur, dan kon ik mijn alcatel telefoon uitschakelen en mij in mijn Massimo Dutti schoenen en Zara-pulletje naar mijn Citroen C3 begeven. Omdat ik 's avonds altijd zo moe wordt in mijn Citroën bel ik met mijn Nokia 3310 altijd even met mijn broertje zodanig dat de tijd wat rapper gaat, en ook omdat ik elke dag met hem bel. Helaas gisteren ging zijn Sony Ericsson niet meteen over. Ik voelde mijn oogleden steeds zwaarder worden en om mijn eigen veiligheid en die van de andere weggebruikers te garanderen zette ik toch even aan de kant op het Total-Fina tankstation. Met Studio Brussel keihard op de achtergrond zette ik mijn Theo-bril even af en stapte even uit om wat frisse lucht te hebben tot ik mij helemaal wakker voelde en mijn reis richting Gent kon verderzetten. Eens in het centrum aangekomen, zo ongeveer ter hoogte van Het Capitole, begint het verkeer te stroppen. Meestal moet je van dit punt verder achter een horde fietsende studenten , hun Eastpack rugzak zwaargevuld op hun rug. Of erger is het nog wanneer de bussen van Van Hool zich ook nog eens voor je auto nestelen. Het is altijd een hele verademing wanneer ik van de Vrijdagsmarkt naar Oudburg kan stappen in de frisse vrije lucht, steeds met een kleine tussenstop in de Souplounge. Thuis nestelde ik mij dan eerst even in mijn Ikea zetel en bekeek mijn post. De krant "De Standaard" en een rekening van "Mobistar" was de magere buit. Eigenlijk zou ik op mijn panasonic tv kijken naar Sporza want het was Champions League voetbal , je weet wel die Europese voetbalbeker voor landskampioenen met de steun van Mastercard, Affligem en Play Station. Maar ik had echt zin in zo een avondje luieren, vanuit mijn bed. In mijn "lazy-outfit" ttz Nike pull en adidas broek, kroop ik samen met twee van mijn drie roommates onder mijn dons en keken we via de Medion PC naar een aflevering van Desperate Housewives uit de box die ik vorig jaar nog in de Fnac had gekocht. Ja het was een echte niets doen avond..en dat was echt wel heeeeeel lang geleden.

Maar ik ging het eingelijk hebben over product placement ...maar aangezien ik niet graag merken vermeld op mijn blog ga ik dat uiteraard ook niet doen.

Mijn speciale dank vandaag gaat wel uit naar de nieuwe google-ads die u vanaf vandaag rechts op mijn blog tegenkomt .

Dit is het vijfde en laatste deel van het kortverhaal "Robert's Valentijn" dat deze week mijn blog heeft ingepalmd" Vanaf volgende week kan je hier weer terecht voor mijn dagelijkse belevenissen. Het zou fijn zijn als je jullie reactie geeft op het verhaal. Zo weet ik of er volgend jaar een tweede edtie van " de week van het kortverhaal" moet komen. Ik wil jullie nu al van harte danken en een speciale dank u wel gaat er naar Saartje, Vake, Lisa en Belle.

"...Ik legde de ijstaart op de achterbank en reed voorzichtig de straat uit. De zon die al de hele dag scheen verdween langzaam achter een pak donkere wolken die steeds dreigender mijn richting uitkwamen. In de verte kon je al de eerste regenvlagen zien. “ Laat die engeltjes in de hemel maar bleiten , mijn hartje loopt over van vreugde” De hele dag voelt aan alsof er mij niet kan overkomen.  Enkele minuten later kletsten de eerste regendruppels tegen mijn voorruit. “ Ok , een beetje regen kan geen kwaad, maar het mag ook niet te hard regenen . Mijn peugeot was immers tweedehands. Ik had hem ooit gekocht van mijn zus toen zij haar eerste firmawagen kreeg. Hij was niet duur, reed behoorlijk maar had maar één ruitenwisser, die aan de kant van de passagier. Het begon zo hard te regenen dat ik haast geen hand voor de ogen zag  Voor het eerst die dag voelde ik een beetje kwaadheid in mij opborrelen maar ik verplichte mijzelf meteen om aan leukere dingen te denken. Het lukte maar half.

Om toch een beetje op de weg te kunnen letten draaide ik mijn raampje volledig open en stak mijn hoofd door de opening. De regendruppels geselden mijn gezicht en het voelde aan alsof de engeltjes niet langer plasten , maar eerder met miniscule “flokkebuizen” pijltjes naar mijn gezicht schoten. “Nog even doorbijten Robert, nog 7 km” sprak ik mijzelf moed in en begon te zingen van “sept kilomètres a pied, ca use ca use, , sept kilomètres a pied ….” “ A pied” giechelde ik en voelde mij in mijn aftandse peugeot de koning te rijk. Maar mijn woorden waren nog niet koud of plots begon mijn motor te sputteren. Ik keek snel naar de benzinemeter en zag dat het pijltje helemaal tot onder was weggezakt. Het lichtje dat normaal gezien moet aangeven of je op reserve rijdt had het een paar jaar eerder al begeven. Enkele meters verder stond ik dan volledig stil. De regen die met bakken uit de hemel viel , geen levende ziel op de weg en een wegwijzer met daarop “ GENT 7 km”. Het liedje dat ik net zong speelde weer in mijn hoofd maar het triomfantelijke gevoel dat mij en mijn peugeot niets kon overkomen was helemaal weg. “

Dan zit er maar niets anders op dan mijn auto naar huis te duwen. De enige jas die ik meehad was mijn daime blazer van Tommy Hilfiger die ik in de solden nog had gekocht in de Veldstraat. Ik hoorde het de verkoper nog zo zeggen. “ “Robert , jongen, ge gaat content zijn ze want het is echt ne goeie. Moet je nog zo een product hebben om hem te beschermen tegen de regen ? “ Neen neen “ had ik hem geantwoord. “ Ik ben niet meteen van plan om met een blazer door de regen te lopen. En daarbij , ik denk dat ons Rita nog wel zo een product zal staan hebben.” Dat was duidelijk verkeerd gedacht van mij en daar stond ik dan met mijn blazer in de gietende regen. Elk druppeltje zorgde voor een permanente markering en liet nu al een spoor van vernieling na.

Na 2 km voelde ik de stekende pijn al in mijn armen en mijn kuiten stonden zo hard opgespannen dat het leek alsof mijn spieren elk moment door mijn huid naar buiten konden spatten.

Een paar honderd meter verder zag ik door het regengordijn plots de lichten van frituur “ Bij Staaf” opduiken. Het frituur lag op een heuveltje rechts van de weg. Ik duwde de auto moeizaam de helling op begon nu echt kwaad te worden. “Verdomme, waarom ook net nu, waarom weer ik , waarom weer die verdomde klote auto ?”. Toen ik eindelijk boven was duwde ik mijn auto op de parking naast het frituur. Ik trok mijn doorweekte blazer over mijn hoofd en liep zo snel als ik kon naar de deur van het frituur. Ik nam de klink in mijn hand en wou de deur met een zwiep opengooien. Ik botste hard met mijn aangezicht tegen de glazen deur die op slot bleek te zijn. Alles danste voor mijn ogen en met moeite kon ik de letters lezen op het bordje met openingsuren. “ Maandag 18.00 – 01.00, Dinsdag : gesloten , woensdag …” Ik moest al niet meer verder lezen. “ Wie heeft er verdomme ook voor gezorgd dat Valentijn dit jaar op een dinsdag valt” schreeuwde ik in het niets. “ En waarom, stomme Staaf, want ik veronderstel dat je zo heet als je klote frituur die naam draagt” laat gij de lichten branden als ge der toch niet zijt ? “ Het kan mij allemaal niet meer schelen” riep ik en schopte een paar keer hard tegen de zijkanten van “Bij Staaf”.

Ik kreeg het koud, en het snot dat uit mijn neus vloeide mengde zich met het bloed van mijn lip die open lag van de onzachte botsing met de frituurdeur.

Ik zag het echt niet meer zitten om de overige 5 kilometer mijn auto verder te duwen en besloot dus om mijn tocht tevoet verder te zetten.

Ik haalde de ijstaart van op de achterbank en probeerde de kartonnen doos zo veel mogelijk te beschermen tegen de regen.

Het was al donker toen ik in het centrum van Gent aankwam. De winkels in de Veldstraat hadden al een paar uur hun deuren gesloten en de eerste zwervers zochten al een plekje in de portalen om de nacht door te brengen. Ik slenterde langs de tramsporen over de Korenmarkt zo naar de Lange Munt. Toen ik voorbij “De Dulle Griet” kwam dacht ik bij mezelf. “ Was ik nu maar een levende kanonskogel, dan kon je mij recht naar huis schieten , is het niet Griet” en ik gaf haar een klopje “ De laatste meters door Oudburg  hadden nog nooit zo zwaar gewogen.

Ik greep met mijn verkleumde handjes de klink van de voordeur vast en stapte mijn huis binnen. Zoals een slak dat doet liet ik een spoor achter , maar dan van regenwater. Ik liep de living binnen en daar stond ons Rita. Ze stond kaarsrecht en keek me met betraande ogen aan. Ze had haar lange bruine overjas aan en naast haar stonden twee grote koffers. Ze liep langzaam naar me toe en kuste mij zwak op mijn voorhoofd en fluisterde “ Sorry Robert “ . Ze legde een briefje op tafel, pakte een koffer in elke hand en verdween door de voordeur naar buiten.

De tranen branden in mijn ogen en ik snikte “ Happy Valentine Rita”. Ik goot de resten van de ijstaart in een kommetje en nestelde mij onwezenlijk voor de televisie. Ik zag nog net hoe Sylvester Stallone een paar slechterikken met een laserpistool tot stofdeeltjes schoot. “ Was ik maar een van hen”

THE END

Lees eerst de delen I, II en III die je verder op de pagina kan terugvinden .

...Ik was eigenlijk van plan om eerst terug langs Mario te rijden om mijn kapsel te laten bijwerken. Maar toen dacht ik dat die jongen al genoeg een schuldgevoel had van deze ochtend en dat ik hem dit best nog even kon besparen. Ik keek op mijn to-do lijstje van vandaag en doorstreepte het woordje “ werk”. Volgend stop was bakkerij “Kitty en Nadine” twee klasgenootjes van ons Rita die al sinds het vijfde middelbaar samen waren. Het was het eerste lesbische koppel in het dorp en niemand die er van opkeek. “Middag Kitty,” zei ik opgewekt en de belletjes aan de deur rinkelden nog even na. “ Oela Robert ?, euh hallo Robert bedoel ik . Ik merkte dat ze haar ogen niet van mijn kapsel kon afhouden maar er niet meteen iets op durfde te zeggen. Ik had ook geen zin om er nog maar eens over te beginnen en dus vroeg ik meteen “ En..is mijn ijstaart klaar ? “ 

“ Wat had je nu gedacht ? keek ze me ondeugend aan en verdween naar de ruimte achter de winkel waar de ijsstaart zorvuldig was opgeborgen . Ze plaatste de hartvormige doos op de toonbank en toonde met een zekere trots mijn valentijnsgebak dat ik speciaal voor ons Rita had laten maken. Een heerlijke vorm in vanilleijs , overgoten met een coulis van frambozen en in zilverkleurige letters het opschrift “ Jij bent voor altijd mijn liefste Pita “ . Mijn liefste wat ? Pita ? Een van de beentjes van de letter R was  verdwenen

Kitty draaide de taart naar zich toe en las het nog eens luidop “ ..mijn liefse Pita “ . “Hoe is het in godsnaam mogelijk , riep Kitty . Kan dat mens nu echt is niets doen zonder fouten ? Kitty sloeg rood aan en er volgde een hele tirade over al de fouten die Nadine al had gemaakt  en hoeveel malen ze al met handen en voeten had proberen uitleggen dat ze zorvuldiger te werk moest gaan met de taarten die ze maakte . “ Het is moeilijk hoor als je gewoon bent van constant buiten in de bouw te werken om dan met mijn vingers zo miniscule versierinkjes aan te brengen op een stomme taart “ antwoordde Nadine meestal.

“Robert , echt duizendmaal sorry. Als je wil dat ik haar ontsla , dan doe ik dat” . Kitty nee, alsjeblief, ga nu geen overhaaste dingen doen . En trouwens , Pita , euh Rita zal het wel begrijpen hoor. “ We schoten allebei in de lach. Ik betaalde met een briefje van 20 euro en liep nog steeds lachend de deur uit. “ Laat het wisselgeld maar zitten,” riep ik nog boven het gerinkel van de deurbelletjes.

(wordt vervolgd )

Lees eerst deel I en II die je verder op de pagina kan terugvinden.

...

Ik rende als een gek naar het toilet en bekeek mezelf in de spiegel. Inderdaad , op mijn kruin stond “ ! treboR yrroS “ Voor het eerst vandaag stond het huilen mij nader dan het lachten maar ik was niet van plan om dergelijke futiliteiten mijn dag te laten vergallen. En daarbij ik ben er zeker van dat Mario dat niet met opzet heeft gedaan. Daarvoor zijn we al veel te lang goede vrienden. Ik pepte mijzelf op en ging terug naar mijn bureau. Hilde zat er nog steeds, haar hoofd leunde op mijn toetsenbord en met het puntje van haar neus hield ze heel die tijd de letter “g” ingedrukt. “Hilde” riep ik , Hilde zeg iets … maar er kwam geen reactie. Ik liep naar de keuken  om een nat doekje toen ik het doosje pillen opmerkte dat op het aanrecht stond . De Sedergine die ik Hilde zonet had aangeboden was helemaal geen sedergine maar een zwaar verdovingsmiddel voor paarden  Onze baas Jacques is immers een fervent ruiter. Soms moet hij voor wedstrijden naar het buitenland en dan geeft hij zijn merrie Tess zo een verdovingspil zodat ze haar moeiteloos kunnen vervoeren.  Het kan haast niet anders of hij heeft per abuis dat doosje achtergelaten in de keuken.

Het was duidelijk dat Hilde de eerste paar uren niet zou wakker geraken. En ze heeft deze voormiddag net permanentie. En wat als Jacques haar zo zou zien. Dan verliest ze zeker haar job. Ikzelf kon echt niet blijven en dus moest ik snel een oplossing vinden. Ik keek in Hilde haar tas en zoch naar haar leesbril. Uit de flair die ze bij zich had knipte ik de ogen van een of ander model en kleefde die zorgvuldig op de buitenkant van haar brilglazen en plaatste het montuur op haar neus. Ik sleepte haar naar haar bureau en zette haar op haar stoel. In mijn lade zocht ik naar het grote nietjesmachine dat we gebruikten om de houten kistjes dicht te nieten wanneer de aanslagbiljetten naar het archief mogen. Ik spande de zijkanten van haar paarse wollen trui wat op en trok ze tot tegen de rugleuning van haar stoel zodat het leek alsof ze mooi rechtop zat en schoot dan zorgvuldig de nietjes door de zijkant van haar pull in de rugleuning van haar stoel. Ik bond haar meetlat aan de mijne en schoof die voorzichtig onder haar pull zodat die als steun zou dienen voor haar rug. Ik wikkelde een rol plakband rond haar nek en de meetlat zodat haar hoofd loodrecht op haar ruggewervel werd vastgemaakt.

Gelukkig was Hilde iemand die zich steeds zorvuldig kleedde . Zo had ze ook steeds een sjaaltje bij zich dat ik nu mooi rond haar hals bond zodat je de plakband niet meer zag. Haar lange regenjas hing ik over haar schouders. Ik zette haar koptelefoontje op en trok de stekker van de telefoon uit zodat er niemand in het ijle zou kunnen bellen.

Vanuit de deuropening keek ik nog even achterom . “Precies echt “ glimlachte ik en begaf mij met de lift naar de ondergrondse parking waar mijn auto stond.

(wordt vervolgd )

Dit is het vervolg op "Robert's Valentijn I" dus lees eerst dat stuk . Je hoeft gewoon een beetje naar beneden te scrollen en daar kan je het terugvinden.

...Hoe steiler de helling werd, hoe harder ik moest duwen. Nadat ik van bij Mario kwam was ik onmiddellijk naar het werk gereden . Ik zou enkel in de voormiddag werken om zo heel de namiddag vrij te zijn om het liefdesnestje voor Rita op te bouwen en haar de avond van haar leven te bezorgen, en die van mij .

Ik zette de radio op “Voor de dag” , schudde nog even met de thermos om te zien of er nog wat koffie in zat en schonk mij een tas lauwe koffie in. Op mijn bureau lag een stapel bruine enveloppen . “ Waarom hebben ze toch elk jaar opnieuw zo een grote achterstand bij de belastingen “ zuchtte ik. Aan de andere kant moet ik blij zijn want op die manier krijg ik elk jaar opnieuw rond deze periode een telefoontje van het interimbureau om mij in te schakelen.

Ik zette mijn koffie aan de kant en begon de berg omslagen een voor een open te scheuren met een schroevendraaier. Die had Jean Marie mij als cadeau gegeven toen hij voor het eerst met Dyonisia bij ons thuis kwam eten. “ Een cadeau voor u, een schroevendraaier waarmee ik meer dan 20 jaar heb gewerkt in de fabriek. Ik wil dat jij hem krijgt,…papa” En hij stortte zich huilend op mij. Ik gaf hem een beetje ontroerd een dikke knuffel en zei “Dank je wel Jean Marie, dit is het mooiste wat iemand mij ooit gegeven heeft. Bedankt zoon !” We hebben zo ongeveer 10 minuten lang in elkaars armen staan snotteren. Zelfs ons Rita kreeg het even moeilijk en door de tranen in haar ogen merkte ze niet meteen op dat ze in plaats van het varkenshaasje aan te snijden haar mes had geprikt in de arm van ons Dyonisia. Haar luide kreet bracht ons allemaal weer terug in de harde realiteit.

Ik haalde de aanslagbiljetten één voor één uit de enveloppe en legde ze op een stapeltje .

Om 10.00 uur kwam mijn collega Hilde aan op het werk. Haar haren helemaal verwilderd en je kon zien dat ze amper geslapen had . Goedemorgen Hilde “ probeerde ik opgewekt te klinken” “ Oh Robert” zei ze, “ Verschrikkelijk, ik heb heel de nacht met onzen Dimitri in het ziekenhuis gezeten. Wat ? vroeg ik verschrikt en liet mijn schroevendraaier pardoes in mijn koffie vallen. Door het gewicht ervan viel de tas om en kwam pas tot stilstand op de netjes gestapelde aanslagbiljetten voor de inkomsten van het jaar 2005.

“Wat is er dan gebeurd ?” vroeg ik met oprechte bezorgdheid in mijn stem ?

“Onzen Dimitri moest gisterenavond nog een inhaalmatch spelen met de duivelkes van SK Eernegem. Maar toen we aankwamen en ik zijn gordel losklikte schoot dat ijzer van de gordel met een harde klap recht tegen zijn brilglazen die in duizend stukjes vlogen. En het was veel te laat om nog naar huis te rijden achter zijn reservebrilletje. “ Maar mama, ik zie echt niks zonder bril snotterde hij. En hij stak zijn hand in de asbak van de zijdeur en probeerde met volle macht de deur te openen. “ Dimitri, dat is de asbak, niet de klink “ zei ik hem nog.

“Sorry” en hij keek een beetje beschaamd naar de grond. Om tijd te winnen had ik hem zichzelf thuis al laten omkleden en dus kon hij meteen vanuit de auto het veld oprennen.

Maar bij de opwarming liep het al mis. Op het veld lag een supergrote ronde steen. “ Ga allemaal achter jullie bal staan” hoorde ik zijn coach René nog net zeggen. Ik zag hoe ons dimitrieke achter de steen ging staan. “ En nu een voor een naar de kenny sjotten” . Kenny is de keeper , en hij heeft er dit seizoen gemiddeld 7 per wedstrijd binnen gelaten.

En ook nu schoot elk duiveltje de bal voorbij een verbouwereerde Kenny.  “ Ja Dimi, uwen toer jongen “ zei Rene.

Dimitrieke zette 10 stappen naar achter en met een grote aanloop kwam hij op de steen afgerend en schopte er met volle kracht tegen. De steen bewoog amper maar Dimitri viel kermend van de pijn op de grond. “ Oh Robert , ge had da moeten zien ..zijn voetje stond helemaal scheef en de nagel van zijn dikke teen was helemaal onder zijn vel verdwenen. “ Dimitrieke toch , wat doet ge nu riep ik door mijn tranen heen en hij snikte “ maar ik zie echt niks zonder bril”

Ik heb dus heel de nacht op intensieve  gezeten bij dat kind . Maar ze hebben zijn  voetje nu gespalkt en als het weer recht staat kunnen ze het ingipsen. Maar de dokter zegt dat em nooit meer gaat kunnen spelen” Haar laatste woorden waren door haar gebleit heen nauwelijks nog verstaanbaar. “ Hilde , hoe erg “ . Ik liep naar de keuken achterin het gebouw en liet een halve Sedergine oplossen in een glas water. “ Bedankt “ zei ze , je bent mijn liefste collega en ze stond recht om mij op mijn kruin te kussen”

“Robert…uw haar, wat is er daarmee gebeurd ? “  Hoezo ? Wat is er met mijn haar ? “ Er , er , er staat iets in geschreven. ! “ Iets in mijn haar geschreven ? en ik wreef met mijn handpalm over mijn hoofd en voelde inderdaad dat er op zeer onregelmatige basis stukken van mijn hoofd volledig kaal waren. “ Er , er , er staat geschreven …”Sorry Robert ! “ Het werk van Mario , die met zijn tondeuze in mijn haarbos die booschap had achtergelaten om uit te drukken hoeveel spijt hij wel had van het voorval deze ochtend.

(wordt vervolgd)  

Dit is het eerste deel van het kortverhaal " Robert's Valentijn" dat ik speciaal voor deze dag eens van onder het stof heb gehaald. Later op de dag volgen nog verschillende delen.

“Verdomme, waarom ook net nu, waarom weer ik , waarom weer die verdomde klote auto ? “vloekte hij terwijl hij in de striemende regen zijn 25-jaar oude Peugeot 205 de lichte helling opduwde. “ En dan nog wel op Valentijn ! “  Bij het uitspreken van die laatste woorden klaarde zijn gezicht al weer een beetje op . “ Valentijn , mijn lievelingsdag “ en hij begon het liedje van Jose Gonzales , Heartbeats te fluiten terwijl zijn mondhoeken zich oprichten.

Het duwen ging al een heel stuk vlotter. Zijn vers geschoren haardos zoog de regen op als een spons in een emmer.

“Maak er maar een fris coupke van “ zei hij tegen zijn kapper Mario “ Vandaag is het Valentijn en ik wil er opperbest uitzien voor mijn Rita !”

Mario was het niet gewoon om zo vroeg op de ochtend al klanten te hebben , maar voor mij ,zijn beste vriend, maakte hij graag een uitzondering.

Nog weg geweest gisteren Robert ? vroeg hij . “Neen kapper Mario, ik wou al mijn krachten en energie sparen voor vandaag, le jour de l’amour, "grapte ik. Ik was daarom gewoon thuisgebleven en was een DVD gaan huren . “Sleeples in Seattle” met Tom Hanks.

Ik nestelde mij in de zetel en merkte al snel dat een van de veren onlangs gesprongen was waardoor ik mij in een heel lastige houding moet manoeuvreren wil ik de stekende pinnen niet constant in mijn staartbeentje voelen. Het dekentje dat naast mij lag legde ik over mijn schouders. Je moest het wel heel precies leggen want er was een groot gat in gebrand van een klein ongelukje met een brandende sigaret, nu precies één week geleden. Ik schonk mijzelf een groot glas wijn in, het laatste uit de fles,  en duwde op de play knop van de afstandsbediening. “Verdomme klote DVD “ riep ik en sloeg hard met mijn hand op tafel. Van de klap viel het glas wijn op het tapijt rond het tafeltje, dat door de glascherven als gewond achterbleef en de rode wijn dienst deed als bloed. De DVD was helemaal niet Sleepless in Seattle, maar Judge Dredd , een soort van Science Fiction film met Sylvester “I-am-the-law” Stallone in de hoofdrol. Ach hoe typisch dat dit mij weer moet overkomen, de verkeerde schijf in het juiste doosje.

Ik nam mijn Sagem GSM en vormde het nummer van de videotheek. De kiestoon ging al snel over in een electronische stem  “ Video Paradise welkom. Vandaag zal onze videotheek uitzonderlijk vroeger gesloten zijn omwille van de inventaris . Wij willen ons hiervoor verontschuldigen maar danken u voor uw begrip . U kan ons morgen opn…” en toen hoorde ik drie kleine piepjes en zag nog net de booschap “battery low”  op het kleine lcd-schermpje van mijn gsm.

Ik liep naar de kamer van onze 18-jarige dochter Dyonisia om de oplader van de gsm te halen. Meestal laat ze die onoplettend steken in het stopcontact naast haar bed. Maar die was akelig leeg. “Laat het niet waar zijn” zei ik met een beetje wanhoop in mijn stem. Die wanhoop werd compleet toen ik plots besefte dat Rita en ik speciaal voor Valentijn hadden beslist om ons Dyonisia voor een eerste keer bij haar nieuwe vriend te laten slapen. Zij en Jean-Marie verkeerden nu toch al bijna 3 weken en we vonden dat ze toch een stabiele relatie hadden. Jean Marie is een 42 jarige ex-werknemer van Renault in Vilvoorde die sinds de sluiting van de fabriek met een lichte depressie thuiszit. Hij en Dyonisia leerden elkaar kennen aan loket 3 van de uitbetalingsdienst hier bij ons in de buurt. “ Hier,  jij mag mijn vakje zwart kleuren “ fluisterde hij haar in haar oor. Sinds die dag zijn ze echt onafscheidelijk. De stempelkaart staat nu ingekaderd op de televisiekast bij Jean-Marie thuis , naast de DVD-reeks van FC De Kampioenen.

"Geen wijn meer , geen dvd, geen gsm …ik ben dus vroeg gaan slapen Mario. En jij ? "

Ik merkte dat Mario niet antwoorde en toen ik mijn ooghoeken een beetje draaide zag ik dat Mario van pure vermoeidheid rechtstaand in slaap was gevallen. De tondeuze die hij in zijn hand had rustte tegen mijn kruin en zijn zware ademhaling maakte dat zijn arm op en neer ging. “Mario !! riep ik luid toen ik mijzelf in de spiegel zag. Mario werd met een schok wakker en van het verschieten raakte hij met zijn tondeuze mijn rechteroor.

In de spiegel zag ik dat zijn ogen wijd opengesperd waren en zijn mond als het ware openviel en niet meer dan een muisstille “ oh nee” produceerde. Toen hij zag dat hij een streep van ongeveer 7 cm lang en 2 cm breed van mijn haar had afgeschoren barstte hij in tranen uit en legde hij zijn hoofd op mijn schouder. “Oh Robert , snikte hij, wat heb ik gedaan. Ik verdien het niet om kapper te zijn. Ik zag nog net hoe een stuk snot uit zijn neus recht op mijn nieuwe Hugo Boss hemd drupte.

Alhoewel ik mijn ogen maar niet van mijn “stukje kale vlakte” op mijn hoofd kon afhouden probeerde ik Mario toch een beetje te sussen.      “ Kom kom kom , zo erg is het nu ook weer niet. Ik zie er alleen maar een beetje uit als Daniel Day Lewis in die film “The last of the Mohicans”" en mijn spiegelbeeld keek hem een beetje verlegen lachend aan. “ Echt ? Ben je zeker dat je niet boos bent ? Ik kan mijzelf wel slaan ! “ en hij tikte met de achterkant van zijn kammetje slapjes tegen zijn slapen. “ Echt Mario, ik ben niet boos. Maar maak er nu maar iets moois van , ik vertrouw je”

Hij droogde zijn tranen en ging naarstig met de tondeuze aan het werk. Toen zijn werk klaar was keek hij vrolijk en zei dat ik pas als ik thuis was mocht kijken. HIj draaide de kappersstoel snel 180 graden  zodat ik met mijn rug naar de spiegel zat

Ik betaalde hem de 22 euro cash uit en smeet nog een 2 euro stuk in het roze spaarvarkentje op zijn toog, waar speciaal voor Valentijn met een dikke rode stift “ I love you” was opgeschreven.

Mario sloot de deur achter mij en draaide het bordje met daarop “ open” weer naar de binnenkant. Welke kapper is er ook open op een dinsdagmorgen om 04.00 uur. Mario is een echte vriend.

(wordt vervolgd )