Dag van de bloggers

http://vokspoopoelie.wordpress.com/

Stephen King schreef ooit over “IT” , een bestseller werd het , een thriller van formaat. Mijn post van vandaag krijgt dezelfde titel mee maar het is hoogst onwaarschijnlijk dat mijn artikel even vaak zal gelezen worden dan het boek van Mr.King, laat staan dat het griezelgehalte even hoog is.

Mijn “IT” is iets, naar alle waarschijnlijkheid een klein knaagdier, dat nu al bijna 2 maanden mijn nachtrust gegijzeld houdt. Van het moment dat het licht in mijn kamer uitgaat, hoor je het ding rustig trippelen ergens boven mijn hoofd. Naar het hoe, wat, wie of waar heb ik nu al twee maand het gissen. Het trippelen, tot daar aan toe. Het is niet dat dat ding kilometers aflegt. Het heeft zelfs een vast traject. Het baant zich een weg naar de rechterbovenhoek van mijn kamer, net boven mijn hoofd. En dan begint de horror.Dat ding knaagt zich nu al twee maand een weg door een stuk afgebrokkelde muur, op weg naar de vrijheid moet het denken.

Een titanenwerk voor zo een klein iets maar, weer helaas, heeft het een bewonderenswaardig doorzettingsvermogen.Overdag, met de geluiden uit de onmiddelijke omgeving, is het zeker doenbaar, al hoor je ook dan af en toe het knaagconcert. Maar ’s nachts, wanneer de stad slaapt, dan gaat het geknaag “fortissimo”. Horendol word je ervan want bij momenten lijkt het geluid uit alle hoeken van de kamer te komen, zowel boven mijn hoofd als onder het bed. De stukjes losgeknaagd gips vallen als een regen van kleine steentjes op mijn houten vloer.

Naast de lawaaihinder is er ook het aspect van het “onbekende” dat tot slaapeloze nachten leidt. Wat als het ding er plots in slaagt om het maandenlange gezwoeg plots beloond te zien met de ultieme doorbraak, de weg naar de vrijheid. Stel dat het gewoon de zelfgegraven gand uitloopt en pardoes twee meter omlaag valt, recht op mijn hoofdkussen? Een ware nachtmerrie die werkelijkheid zou worden.

Zijn er dan geen oplossingen? Waarschijnlijk wel. Zo kan je het ding eerst vergiftigen (sorry voor de dierenvrienden onder ons). Maar om het gif te plaatsen moet je eerst het stuk ingestortte muur wegnemen, wat maakt dat de weg naar mijn kamer wagewijd open ligt. Niet alleen voor dat ding, maar misschien ook voor andere, grotere beesten, kan ook de regen binnen en wordt het een tochtgat om u tegen te zeggen.

Een ding is wel zeker. Na een zoveelste slapeloze nacht heb ik dat ding de oorlog verklaard en er zal nog deze week een oplossing moeten gevonden worden. Als het ding wint, dan is dit misschien wel mijn laatste post. Als ik win, dan kan u nog jaren van mij genieten.

Het wordt bang afwachten.

Het afscheid nadert. Het afscheid is zelfs akelig dichtbij, zo dichtbij dat het zich zelfs in het “nu” bevindt.

Afscheid van wat ?

Niet van deze blog in elk geval, en ook niet van mijzelf. Of misschien toch, van een deeltje van mijzelf.

Van mijn twintiger jaren en daarmee meteen ook van mijn lang uitgesponnen jeugd.

Maandag neem ik tram 3, dan zal het precies 30 jaar geleden zijn dat ik het levenslicht zag in het Gentse Maria Middelares, tijdens wat , net als dit jaar, een snikhete zomer was.

30 Worden is niet erg, en toch , ik moet toegeven dat het meer dan verwacht door mijn hoofd spookt. Ik stel mij iemand van 30 namelijk voor met een gezin, kinderen, eigen huis, tuintje en een gesetteld leven. Ik heb geen van bovenstaande, maar dat is wel een bewuste keuze, op het hebben van kinderen na dan .

Eigenlijk is 30 worden niet anders dan 26 worden. Tussen 26 en 30 zit , buiten 4 jaar , niet zo heel veel verschil. De dag dat je 26 wordt ben je namelijk officieel geen “jongere” meer. Denk maar aan tal van voordelen die wegvallen , zoals de CJP-pass, korting bij Interrail , uitsluitsel van -26 groeperingen enz. Maar 30 klinkt wel anders dan 26. 30 Klinkt gewoon "oud"

Je hoort het vaak dat 30 worden voor heel wat mensen een hatelijke, zelfs tot depressies leidende , gebeurtenis is. Haten doe ik het niet en een depressie zal ik er zeker niet aan overhouden. Radicale veranderingen in mijn leven moet ik niet meteen verwachten. Ik herinner mij nog dat ik als puber fantaseerde over wat het magische jaar 2000 voor ons zou brengen. “ Dan worden we 24, hebben we vrouw en kinderen en vliegen de auto’s misschien al door de lucht”. Maar 2000 bracht toen enkel de vrouw, maar niet de kinderen, en ook de auto’s bleven met de wieltjes op de grond.

Maar de tand des tijds is onomkeerbaar en dus meer dan terugblikken op een decennium met een 2 voor mijn leeftijd kan ik niet. Een periode van 10 jaar die meer dan de moeite is geweest met ups en met downs.  Ik studeerde af in Gent en had meteen mijn eerste job. Ik veranderde 3 keer van job (Shell -> Belgacom -> Adecco), kocht mijn eerste eigen autootje ( Citroën C3) dat helaas intussen ook al van eigenaar is veranderd. Ik woonde samen met mijn “vrouw” maar verliet haar ook in die periode. Ik had voor het eerst “officieel” een vriendje , en dat gedurende 2,5 jaar, maar die verliet mij op zijn beurt.

Ik ruilde het kotleven in Gent voor een verblijf van maar liefst acht jaar in mijn fantastisch appartement in Asse, woonde samen met mijn zussen en schoonbroers, “teefjes” en “beebies” . Ik werd totaal onverwacht verkozen tot gemeenteraadslid in Asse, iets wat nog net mijn 30 worden zal overleven maar ook dat is in januari volstrekt verleden tijd. Ik verliet uiteindelijk Asse voor mijn grote droom Gent waar ik hopelijk de volgende decennia zal doorbrengen.

Ik zag een heel stuk van de wereld met reizen naar Singapore, Australië, Bali, Stockholm, Frankrijk, Djerba, Italië …

Ik zag spruiten komen (Lisa, Lonne, Riet, Gust, Tijs, Arwen, Stan,Arthur, Jules, …) maar helaas moest ik ook afscheid nemen van mijn eigen neefje Simon. Ik verloor dierbare vrienden zoals Rik en Dimitri , maar leerde ook heel wat nieuwe mensen kennen.

Ik had mijn zwaar motorongeval, zag Frankrijk, Brazilië en Italië wereldkampioen worden, kende 3 premiers ( Martens, Dehaene, Verhofstadt ) en twee pausen.

Al bij al heb ik 10 jaar lang een goed leven gehad.

Of de komende 10 jaren hetzelfde zullen brengen, dat lees je pas op 7 augustus 2016. Intussen ga ik maar verder genieten van mijn laatste dagen als “jongeling”. Grootse dingen staan er niet te gebeuren. Kaasschotel met de roommates, taart en koffie met ouders en zussen, schoonbroers en honden, en quality time met L. maar dat zullen we eerder eens vieren op ons terrasje aan de Cote D'Azur.

Jongelingengroetjes en tot op tram 3 .

Er is weer niet echt veel op de tv . Ok , er is niet veel op de tv behalve “ Sex and the City “ . Het programma uitleggen aan lezers van deze blog is een beetje als een professor Nederlands uitleggen hoeveel letters er in het alfabet zijn.

Sarah Jessica Parker IS Sex and the city. En de lichte bries die deze avond door de living woei leek recht uit haar neusgaten te komen  om de mijne te prikkelen. Ik kreeg er warempel een Parker-shot door.

En neen, ik ga nu ook niet meteen tranen met tuiten huilen of uren discussies voeren over seks met negers, zwanger worden door accupunctuur of andere girl stuff. Maar het beeld van Sarah achter haar Mac prikkelde mijn zintuigen in al zijn facetten en bracht mij tot waar ik nu zit, achter mijn Mac.

Die Mac is ongeveer het enige wat Sarah en ik gemeen hebben. Voor de rest heeft zij lang golvend haar , dat van mij is iets minder lang, woont zij in de “city that never sleeps” en woon ik in .....euh ook de city that never sleeps, is zij emotioneel en ben ik ....euh ook emotioneel, is zij de helpende hand , de troostende schouder , de kom-in-mijn-armen-maar uithuilen meid en ben ik de ...euh helpende hand , de troostende schouder, de kom-in-mijn-armen-maar-uithuilen meid, euh jongen....Oh my gosh, am I a Parker ??

Soit, de kruisbestuiving tussen de New Yorkse appel en de Oost Vlaamse strop is onomkeerbaar. Tijd dus dat de bevruchting vruchten afwerpt.

Mijn Ibook proper en veilig opgeborgen in zijn draagtas, slippers aan, de vrijetijdsjeans uit de kast en op naar de Graslei, wat zo het meest moet doorgaan voor de Boulevard “M’as tu vu “ aan de oevers van de Leie.

Het zicht is niet als anders. Gent lijkt een stad in opbouw. Over enkele dagen gaan de  Gentse Feesten van start en is de Artelveldestad weer klaar om zo een anderhalf miljoen feestgangers te ontvangen. De anders zo weidse vlakte van de Gras- en Korenlei is volgestouwd met stellingen, kraampjes, beschilderde lege benzinevaten . Hier verrijst binnen minder dan 72 uur het Polé Polé dorp, maar dan dit jaar zonder podium over het water., op vraag van de artiesten zelf.

Het kloppen, boren, slaan , schuiven, enz. lijkt elk jaar  al even vertrouwd met Gent als het loeien van sirenes met de skyline van New York ( ok, dat laatste heb ik echt wel van haar gepikt). Maar net als zo veel dingen in Gent heeft ook dit zijn charme.

Alles wijst erop dat ook deze nacht er weer een zal zijn die de naam van “ the city that never sleeps” alle eer aandoet.

Terwijl de jong bejaarden de laatste restjes van hun koffie leegslurpen en de laatste beetjes sorbet van hun lepels likken , nestelen de eerste groepjes jongeren zich al op de warme kasseien van wat later weer eens het grootste openluchtcafé van Gent zal worden. Cara pils, flessen goedkope rode wijn van de nachtwinkel op de hoek, zelfgerolde sigaretten, en hier en daar al de geur van het eerste jointje van de avond . Het gezapige namiddagleven ruilt langzaam plaats voor het bruisende nachtleven.

In de verte verdwijnen de laatste groepjes Oostenrijkse, Spaanse, Franse, Italiaanse, Portugese jongerendelegaties terug richting hotel, vroeg het bed in om morgen weer een glansrijke prestatie af te leveren op een of ander indoor turnfestival aan de Watersportbaan. Ook zij worden op hun beurt vervangen door iets oudere landgenoten.

Twee Franse twintigers, die Frans en West Vlaams afwisselen, of is het puur en plat West-Vlaams dat ze spreken ,  beginnen aan een onverstaanbaar discours. Hun ogen verraden hun nieuwsgierigheid naar wat ik aan het typen ben, mijn oren lijken net kleine sattelietjes die in alle richtingen draaien om toch maar de boodschap van het bizarre gesprek op te vangen. Helaas, de ontvangst is slecht vandaag en het eerste hoofdstuk over Frans-West-Vlaamse twintigermeisjes op deze blog is daarmee voltooid verleden tijd.

Terwijl ogen en oren verder afdwalen van het gesprek valt mij op dat de emancipatie van de vrouw op de Graslei een halt is toegeroepen. Daar waar vroeger de vrouwen hun hoofd te rusten legden in de schoot van manlief, liggen vanavond steeds meer mannen met hun hoofd in de bron van hun bestaan. Zou de wereld echt aan het veranderen zijn ? Wordt de man vrouw en de vrouw man.

Zijn Angie Merkel en Mme Ségolène maar een voorbode, de nieuwe lichting sufragetten, de Jeanne D’arcs van de 21^ste eeuw en zijn zij de leidsters van een nieuwe ongekende revolutie van de vrouwenheropstanding zonder weerga.

Voor Sarah zou het een droomwereld zijn, maar dat is nu net iets waarin ik dan toch van haar verschil. OEF;...ik ben géén Parker, of anders toch maar een heel klein beetje.

Superman Returns, vanaf 12 juli. Een groffe en grove leugen. Superman keert wel degelijk een dagje vroeger terug want….HIER BEN IK .

Er is geen betere dag om te verrijzen dan op de Vlaamse feestdag ( wat voor mij zo ongeveer overeenkomt met een nationale feestdag).

Helaas, anders dan op 21 juli, is het echter niet voor iedereen een vrije dag, en dus ook niet voor mij.

Maar hoort u mij klagen, neen hoor. Met een fantastische Rock Werchter achter de rug ( de hitte op de zandgrond maakte dat RW maar 3 ipv 4 dagen duurde voor mij ) , een maand lang voetbal op TV ( ook al won van mijn 4 favorieten Australië, Argentinië, Zweden of Nederland niemand de felbegeerde wereldbeker) en een zomer die belooft de beste zomer ooit te worden en met L vrijwel dagelijks aan mijn zijde , kan het nu voor mij al niet meer stuk.

Komt daar ook nog is bij dat ik eindelijk kan aftellen naar een weekje vakantie. Dat is ook al bijna 2 jaar geleden dat ik nog eens een “normale” vakantie tegemoet ga zonder liefdesdrama’s ( fingers crossed) of familiale drama’s ( fingers crossed).

Alhoewel, normaal, 10 dagen Gentse Feesten is nu ook niet bepaald een luilekkervakantie waar je in (aussiebum-)zwembroek zalig ligt te zonnen naast het zwembad. Al belooft het een hete Gentse Feesten te worden want nog tot en met 21 juli geven ze dagelijks temperaturen die rond de 30 graden schommelen.

Niet dat ik daar zoveel last van ga hebben want het zal vooral ’s nachts leven worden en overdag uitslapen.

Dat laatste wordt dit jaar echt wel moeilijk want na de wereldbeker voetbal is er Le Tour De France. En het toeval wil nu toch wel dat ze dit jaar voor het eerst uitpakken met de Tour op groot scherm. Het Emile Braunplein wordt vanaf nu dus overdag my place to be. ’S Avonds wordt dat naar aloude gewoonte de Graslei ( Polé Polé) en de Vlasmarkt.

U weet het dus lieve fans, Il Positivo is back. Een grote sorry aan die mensen die de voorbije maand op mijn blog niet vonden wat ze zochten en langzaam aan wanhopig werden door mijn voetbalitis, Hen kan ik geruststellen, je bent er van af voor een periode van 4 jaar ( of 2 want stel dat ik ook van het EK in de ban geraak )

BTW, mensen die graag een dagje/nachtje afzakken naar Gent tijdens de Gentse Feesten…u kan uw aanvraag indienen in een reactie op dit stukje.

Vlaamse feestende groeten